حنفيان قونيه بوده و از آن كتاب معلوم مىشود كه حتما تا 656 زنده بوده و سپس تا اواخر زمان مولانا جلال الدين هم حيوة داشته و در مدرسهء اتابكيه كه اتابك فخر الدين ارسلان دغمش از امراى نامى در قونيه ساخته بود و نيز در مدرسهء امير جلال الدين قراطاى كه او نيز از امراى بزرك قونيه بوده درس مىگفته است و در جوانى در حلب تحصيل دانش كرده است و در آغاز منكر سماع و كرامت صوفيان بوده و به همين جهت با مولانا جلال الدين مخالف بوده و سپس كه كرامات وى را ديده به دو معتقد شده چنان كه از اصحاب مخصوص مولانا بوده و با وى معاشرت بسيار داشته است و حتى در مجالس سماع وى دف مىگرفته است . شگفتست كه دربارهء اين مرد كه تا اين اندازه در ميان حنفيان محترم بوده است در كتب مقامات و طبقات حنفيان چيزى نيافتم اما از پايان قرن هفتم تا اوايل قرن نهم و بيشتر در قرن هشتم چند تن از مشاهير پيشوايان حنفيان در مصر بوده‌اند كه بابن التركمانى و ماردينى معروف بوده‌اند و كسانى كه ذكرشان در كتابها آمده بدين‌گونه‌اند : 1 ) فخر الدين عثمان بن ابراهيم بن مصطفى بن سليمان ماردينى تركمانى متولد در 650 و متوفى در رجب 731 در قاهره در 81 سالگى . 2 ) پسر او تاج الدين ابو العباس احمد بن عثمان متوفى در جمادى الاولى 744 . 3 ) پسر ديگرش علاء الدين على بن عثمان متولد در 683 و متوفى در 750 . 4 ) پسر تاج الدين ابو العباس احمد يعنى جلال الدين محمد بن احمد