و مثنوى بهلول در 1302 قمرى در لكنهو چاپ شده است . بار سوم با تحفة العاشقين محمد عبد الصمد و غزليات او ( به زبان اردو ) و الفباى وجهن به اردو و مجموعهء توحيد محمد عبد الصمد به اردو و مثنوى الله نام به اردو و پريم‌نامهء حاجى ولى به اردو و همان قصيدهء عطار و بىسرنامه و مثنوى بو على قلندر و همان غزليات راجا و رموزات الحقيقة و مثنوى شيخ بهلول در كانپور در 1906 ميلادى چاپ شده و بار چهارم با مثنوى فريد الدين عطار و ترجمهء منظوم به زبان پنجابى كه در فواصل سطور جا داده‌اند در لاهور در 1929 ميلادى چاپ شده است . اين مثنوى شامل ده فصل كوچكست و در هر فصلى نخست آيتى از قرآن يا حديثى نبوى نوشته شده و ترجمهء آن در يك بيت آمده است . در مقدمهء مختصرى كه بنثر دارد تصريح شده است : « كتاب مرغوب القلوب از گفتار شيخ المشايخ قطب الاقطاب - المحققين امام السالكين برهان الطريقه شاه ميدان حقيقت شمس الدنيا و الدين شمس تبريز قدس الله سره العزيز » اما در پايان نسخه گويندهء اين اشعار تاريخ ساختن اين منظومه را چنين سروده است : درين ره كار هرچه بود بر اصل * مرتب كرد شمس الدين بده فصل بسى سى پاره قرآن تا به عمست * تمامى صد و پنجاه بيت ضمست ( ! ) ز هجرت هفتصد و پنجاه و هفتست * حساب حاسبان تاريخ وقتست