كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 498 ) چنين آمده است : ما زنده بنور كبريائيم * بيگانه و سخت آشنائيم نفسست چو گرگ ليك در وى * چون يوسف مصر پادشائيم مه توبه كند ز خويش‌بينى * گر ما رخ خود به دو نمائيم درسوزد پروبال خورشيد * چون ما پروبال برگشائيم اين هيكل آدمست روپوش * ما قبلهء جمله سجده‌هائيم آدم منگر ببين در آن دم * تا جانت بلطف برگشائيم ابليس نظر جدا جدا داشت * پنداشت كه ما ز حق جدائيم شمس تبريز خود بهانه است * مائيم بلطف و حسن مائيم با خلق بگو براى روپوش * كو شاه و كريم ما گدائيم ما را چه ز شاهى و گدائى * شاديم كه شاه را سزائيم محويم بنور شمس تبريز * ور محو نه او بود نه مائيم