گهر سفتم درين ديوان كه تا تو رستى از ديوان * خمش كردم كنون اى جان كه خاموشيست ره‌پيما ز شمس الدين تبريزى دلا بايد كه نگريزى * كه او خورشيد يزدانست و مىتابد بهر شيدا