اهل تفسير گفته‌اند كه بعضى افاعى را ( ت ) هزار سال عمر باشد و بعد از هزار سال كور گردد ( ل ) « 1 » و از باديه به عمران آيد و سه روز در زير درخت باديان باشد « 2 » و چشم خود را مىمالد در باديان « 3 » و بعد از سه روز ، به قدرت خداى تعالى قدير « 4 » چشم او روشن گردد و باز « 5 » در باديه رود . « 6 » . نظم « 7 » هر ذره از ذراير « 8 » اجزاى كائنات * در آشكار آدم و در پرده احمدى است جناب سيادت فرمود كه : وقتى ضرورتى بود در سفر « 9 » بيست و چهار فرسنگ راه رفتم در يك روز بلا طعام و بلا « 10 » شراب . جناب « 11 » سيادت فرمود كه : چون « 12 » خدمت شيخ مرا به سفر اشارت فرمود « 13 » وصيّت نمود « 14 » كه يا سيّد آن مردود « 15 » را از سعادت استمساك به فتراك خود محروم نگردانى ، لاجرم مصاحبت او در اسفار واجب گشت ( گ ) « 16 » و ليكن از دست او در اكثر اوقات در رنج مىبودم به‌واسطهء

--> ( 1 ) ل : برگ 62 ب ، ت : برگ 70 ب . ( 2 ) گ ، آ : بايستد . ( 3 ) گ : در بادليان مىمالد . ( 4 ) ب : خداى قدير ، گ ، ل : خداى تعالى ، ت : ندارد . ( 5 ) گ : بعد از آن . ( 6 ) قدّر فهدى : قدر لكل حيوان ما يصلحه فهداه اليه و عرّفه وجه الانتفاع به يحكى ان الافعى اذا أتت عليها الف سنة عميت و قد ألهمها اللّه أن مسح العين به ورق الرازيانج الفض يرد إليها بصرها فربما كانت فى برية بينهما و بين الريف مسيرة أيام فتطوى تلك المسافة على طولها و على عماها حتى تهجم فى بعض البساتين شجره الرازيانج لا تخطئها فتحك لها عينيها و ترجع باصرة باذن اللّه ( تفسير كشاف ، چاپ مصر ، 1339 ه ، ج 3 ، 4 ، ص 265 به بعد ) . ( 7 ) ت ، گ ، ل : بيت . ( 8 ) ل : ذرايت . گ : ذراير ذرات . ( 9 ) ل : در سفرى وقتى ضرورتى بود . گ : سفرى . ( 10 ) آ ، ن : لا ، ل : ندارد ، گ : بىطعام و شراب . ( 11 ) ب : حضرت . ( 12 ) آ ، ب : ندارد . ( 13 ) گ : كرد . ( 14 ) ن : كرد . ( 15 ) آ : ندارد ، ل : آن در مرد ، گ : آن دو مردود را . ( 16 ) گ : ص 472 .