و بعد از اين بشرح گفته شود كه : موجودات ، در علم ، وجودى دارد ، و در ذهن وجودى ، و در نطق وجودى ؛ و در عين - كه آن خارج است - وجودى ؛ و موجود در خارج ، يا به عين ، موجود بود ، يا به نطق ، يا به كتابت . و شيخ - قدّس سرّه - در اين درخواست . محافظت خود طلبيده ، در سه مرتبه از مراتب وجود : يكى : وجود كتابى « و يرقمه بنانى » اشاره بدان كرد . يكى : وجود نطقى « و ينطق به لسانى » عبارت از آن باشد . و يكى : وجود ذهنى « و ينطوى عليه جنانى » خبر از آن است . و از آن جهت در تقرير ، وجود كتابى بر عبارتى ، مقدّم داشت كه به وجود عينى او أقرب است : و بعد از وى ، وجود عبارتى ، در وجود ، به ظهور ، اقرب است از وجود ذهنى . . و وجود ذهنى ، آخر مراتب وجود است ، به اعتبارى . . اگر چه ، به اعتبارى ديگر ، اوّل مراتب وجود است : امّا جهت تطبيق اوّل با آخر ، و آخر با اوّل . به اين عبارت ، فرمود : بالالقاء السّبوحى ، و النّفث الرّوحى فى الرّوع النفسىّ بالتّأييد الاعتصامىّ ؛ « نفث » ارسال نفس است . و « روع » بضم « راء » و سكون واو « نفس » است و در اين موضع به اصطلاح قوم ، روع ، آن روى است از نفس كه به جهت دل ، متوجّه است كه طايفه‌اى ، آن را « صدر » خوانند . . . و قوله « بالإلقاء » متعلّق است به « أن يخصّنى » يعنى : مرا مخصوص گرداند به القاء سبّوحى [ كه آن از القاء رحمانى است ؛ كه از حضرت الرّحمن بىواسطهء ملك و إنس و جانّ ، به دل بنده مىرسد ؛ از آن راهگذر كه هر موجودى را است به حق تعالى ] و مخصوص گردانى به نفث روحى ؛ كه آن هم از القائات رحمانى است ؛ امّا به واسطه . كه آن واسطه ، اوّلا - عقل اوّل است . و ثانيا - روح القدس . و ثالثا - نفس حيوانى منطبعه ؛ كه لفظ « في الرّوع النفسىّ » اشاره به آن نفس منطبعه است ، و لفظ مبارك مصطفوى ،