و از بهر طالبان مستعد آن را تحرير كردم ؛ و در تخليص نيّت و تجريد همّت ، كوشيدم ؛ تا از وسواس شيطانى ، و هواجس نفسانى ، مبرّا و معرّا باشد . و همچنان‌كه رسول ، آن را معيّن گردانيد مرا ، بىزيادتى از معنى ، و نقصانى از مراد ، اظهار آن كردم . . و لام [ در « الأمنيّة » ] لام عهد است و عوض است از مضاف اليه . « و امنيّه » يا مضاف باشد به « رسول » يعنى : امنيّهء رسول را محقّق كردم ؛ و آن امنيّه ، اظهار اين كتاب بود ، كه رسول - صلعم - مىخواست كه اين كتاب را به خلق برسانند . . . يا مضاف باشد امنيّه به شيخ - رض - به آن معنى كه : لسان استعداد روح شيخ ، از روح رسول ، اين تمنّى كرده باشد كه : « من مستعدّ اين امانتم ، اين امانت را به من سپار ، تا من ، چنان كه تو فرمايى بىزياده و نقصان ، به خلق سپارم . » پس تقدير سخن چنين باشد كه : فحقّقت أمنيّة الرّسول ، أو أمنيّة روحى . و اگر كسى گويد كه : اطلاق امنيّه به رسول كردن ، در آداب ، چگونه باشد ؟ ؟ چنين گوئيم كه : چون در قرآن ، اطلاق امنيّت به رسل فرمود . حيث قال : « وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ ، فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ . ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ » . « 24 » اگر ما نيز بگوييم كه : رسول را آرزو بود ؟ توان بود . « 25 » و سألت اللّه - تعالى - أن يجعلنى فيه و فى جميع أحوالى ، من عباده الّذين ليس للشيطان عليهم سلطان . و از حضرت اللّه تعالى - درخواست كردم كه مرا در ظاهر كردن اين كتاب ، و در جميع حالات من ، از آن بندگان گردان كه شيطان را بر ايشان غلبه و قدرت نباشد ؛ و آنان كه شيطان [ را ] بر ايشان غلبه و قدرت نباشد ، بندگان خاصّ حق‌ّاند .

--> ( 24 ) - ق ( س 22 - 52 ) و ما . ( 25 ) - ن : تواند بود ( ش ) .