و از قول رسول اللّه - صلعم - : قال اللّه تعالى : « لا يزال العبد يتقرّب الىّ بالنّوافل [ الى آخره ] « 22 » » و جاى ديگر فرمود - صلعم - [ در زمان بيعت با صحابه كه امير المؤمنين عثمان - رضي اللّه عنه - حاضر نبود ، و به دست راست خود ، دست چپ خود بگرفت و گفت « 23 » : « هذه يد اللّه » و اخذ بشماله يمينه و اشارت به دست راست خود كرد ؛ و دست چپ خود را قائم مقام دست عثمان داشت ] « 24 » و حديث « لو دلّى احد حبله لهبط على اللّه » [ و اين جمله از آيات و احاديث و بسيارى ديگر مثل اين ، دليل است ، اين طايفه را بدين ، « كه : همه اوست ، هر چه هست ، يقين . » و بزرگى در سخن خود به اين معنى اشارت كرده است و گفته : اى آنكه حدوث و قدمت اوست همه * سرمايهء شادىّ و غمت اوست همه تو ديده ندارى كه به خود درنگرى * ورنه ، ز سرت تا قدمت اوست همه و آنچه كلمة الحق و قول صدق است ؛ اين است كه : تا كسى به مقامات و و حالات ايشان نرسد ، حقيقت آن حال را نداند ؛ و چنان كه بر ايشان منكشف شد ، بر وى مكشوف نشود . بلى ، فايدهء اين گفتگو آن است كه : هر كسى را كه از اين مشرب نصيبى باشد ، چون اين مباحث شنود ، روح و قلب او ، اين معانى را تلقّى نمايد ، او را ممدّى و معاونى گردد . و اگر از اين مبسوطتر طلبى ، در آن « مقدمهء ديگر » بجوى . و بدان - وفّقك اللّه لما تحبّ و ترضى - ، كه ] :

--> ( 22 ) - در نسخهء ( ش ) دنباله دارد : حتى أحبه فاذا أحببته كنت سمعه و بصره و لسانه و رجله ، فبى يسمع ، و بى يبصر و بى يمشى - و در نسخه ( ت ) حتى احبه . ( 23 ) - دست چپ خود را قائم مقام دست عثمان داشت ( ت ) . ( 24 ) - در اين قسمت هر سه نسخه با هم متفاوت هستند و نشان مىدهد كه كاتب ، آنچه را كه خود اطلاعى داشته و يا به مذهب و طريقت او ارتباطى خاص دارا بوده است بتناسب حال و ذوق خويش تحت تأثير قرار گرفته و كم و زياد ، يا دگرگون مىكرده است و تنها نقل مضمون را شرط « امانت » مىدانسته .