شيخ مؤيد الدين محمود بن صاعد جندى متوفى حدود 700 ه و كمال الدين محمد بن على انصارى شافعى متوفى 727 ه نيز از شارحان معروف فصوص پيش از بابا ركن الدين بوده‌اند . نسخه‌يى كه من از شرح فصوص بابا ركن الدين ديده‌ام چندان قديم نيست ؛ و گويا قديم‌ترين نسخ اين كتاب همان نسخهء مورخ 746 باشد كه صاحب رياض العلماء ديده است و در مسطورات قبل گذشت . بارى شرع فصوص بابا ركن الدين به اين عبارت آغاز مىشود : « حمد افزون از حد و شكر بيرون از عد حضرت با عظمت اللّه را كه نقش عالم و آدم بمحض جود و كرم از مكمن غيب عدم بقلم فيض اقدم بر لوح علم قدم رسم صورت بود انداخت » . و در سبب تأليف كتاب گويد : « اما بعد حمد اللّه چنين گويد : كمترى از هر كه هست اندر انام * بندهء حق ركن شيرازى بنام معترف بر جرم و تقصيرات خويش * مغترف از بحر عرفان بر دوام كز اوان كودكى تا اين زمان * بود و هستم « 1 » عارفان را من غلام . . . الخ » و در مقدمهء كتاب مىنويسد :

--> ( 1 ) - در نسخه‌يى كه به نظر اين حقير رسيده « بوده و هستم » نوشته است كه بحسب ظاهر موجب اختلال وزن شعر است مگر آنكه بعض حروف را بر خلاف قاعده در تلفظ حذف كنند !