جواب گوييم كه : فضّه : در آن بياضى هست مشرف بر سواد ؛ بياض او مناسب نوريّت حقّيّت « 116 » است ؛ و سواد او مناسب ظلمت خلقيّت . و نبوّت را طرفى با حق است ، و طرفي با خلق . كه نبىّ از حق مىستاند ، و به خلق مىرساند . و امّا ذهب : در وى جز نوريّت و صفا نيست ؛ و مركّب از هيچ كون « 117 » ديگر نيست . و آن مناسب نوريّت حقيّه است : و « ولىّ » جز به حقّ مشغول نيست . كما هو آخذ عن اللّه « 118 » فى السّرّ ما هو بالصورة الظاهرة متبع فيه ، لأنّه يرى الأمر على ما هو عليه و لا بدّ أن يراه هكذا و هو موضع اللبنة الذهبية [ فى الباطن ، ] فإنه آخذ « 119 » من المعدن الّذى يأخذ منه الملك الّذي يوحي به إلى الرّسول . ما [ در كما هو بالصورة ] با ما بعد وى « 120 » در تقدير نصب است ، كه مفعول « اخذ » است ؛ يعنى : خاتم ولايت تابع شريعت بود ظاهرا ؛ همچنان‌كه آن احكام را به باطن ، از حق فرا مىگيرد . از بهر آنكه : خاتم ولايت به حكم ولايت مطّلع است بر آنچه در « علم اللّه » است از احكام الهى . و از احكام الهى يكى شريعت محمّدى است . پس ولىّ به باطن ، آن احكام از آن معدن ستاند كه جبرئيل ستده باشد ، و به محمّد آورده [ باشد ] و ادا كرده ؛ و به ظاهر از رسول ستاند ؛ و به آن عمل كند . و از اين جهت است كه : ولىّ را اين قوّت و اين نظر هست كه او در موضع لبنهء ذهبيّه در

--> ( 116 ) - ن : نوريت حقيقيه ( ش ) . ( 117 ) - ن : از هيچ جنس ديگر ( ش ) - شايد متن بدين صورت : « از هيچ لون » بهتر باشد - م . ( 118 ) - ن : آخذ من اللّه ( ك ) . ( 119 ) - ن : فانه أخذ من ( عف - ت ) . ( 120 ) - ن : بالصورة تا ما و بعد وى ( ك ) .