صفوى حوالى سال 1130 هجرى فوت شده است . در ترجمهء حال مختصرى كه از بابا ركن الدين نوشته خوب پيدا است كه نه تنها اعتقاد بل كه اعتنائى چندان بوى نداشته چندانكه گويى هيچ وقت بر سر قبر او نرفته و سنگ لوح او را كه تاريخ وفاتش بر آن منقور است نديده بوده است ؛ به اين دليل كه اولا تاريخ وفات او را ثبت نمىكند ؛ و ثانيا دربارهء نسخه‌يى قديم از شرح فصوص الحكم بابا ركن الدين كه به خط « ابو الحسن على بن محمد بن محمد عمويهء شيرازى » مورخ سنهء 746 ه به نظر او رسيده است بطور ترديد مىگويد اين نسخه در حيات خود مؤلف كتابت شده است يا قريب العهد به زمان او ؛ و حال آنكه قطعى و مسلم است كه بابا ركن الدين در 769 وفات يافت و كتابت آن نسخه در زمان حيات او سه سال بعد از اتمام تأليف بوده است ؛ بعدا دربارهء شرح فصوص بابا ركن الدين و تاريخ تأليف آن گفت‌وگو خواهيم كرد . بارى در ترجمهء حال بابا ركن الدين همين اندازه مجمل مىگويد وى همان شيخ صوفى شيرازى است كه در اصفهان مقبره‌يى بنام دارد و ظاهرا از اهل سنت بوده است . از جمله علماى متأخر كه بابا ركن الدين را سنى و صوفى هر دو با هم شناخته و بدين سبب مردودش شمرده‌اند مرحوم سيد العلماء « آقا ميرزا محمد هاشم چهار سويى اصفهانى » است متوفى رمضان 1318 ه در رسالهء « ميزان الانساب » « 1 » كه به فارسى در معرفى امامزاده‌هاى معتبر اصفهان براى حاكم وقت « ظل السلطان مسعود ميرزا » نوشته است در

--> ( 1 ) - اين كتاب بهمت و مقدمه و حواشى سيد فاضل جليل آقا مير سيد احمد روضاتى اصفهانى وفقه الله تعالى در بلدهء قم ، چاپخانهء حكمت ، سال 1372 قمرى و 1332 شمسى بطبع رسيده است .