المعيّن كمن يقول اعطنى ما ( تعلم ) فيه مصلحتى ، من غير تعيين لكلّ جزء ذاتى « 28 » من لطيف او كثيف « 29 » . و در بعضى از نسخه‌ها چنين است كه : « لكل جزء من ذاتى من لطيف او كثيف » . و بر تقدير مذكور در متن معنى كلام اين باشد كه : « سؤال معيّن » مانند گفتن اينكه : « يا ربّ مرا فلان چيز بده » . و با آن هيچ ديگر در خاطرش نگذرد . نامعيّن چنان كه گويد : « يا رب ! آنچه مصلحت من در آن است به من ده » و از بهر جزئى از ذات خود خواه : لطيف روحانى « 30 » [ چون عقل و روح و قلب ] و خواه كثيف جسمانى [ چون چشم و گوش و زبان ] ؛ و هيچ معيّن نكند ؛ مثلا نگويد : « اللّهم ارزقنى عقلا درّاكا و روحا مروّحا و قلبا منوّرا » در طلب روحانيّهء لطيفه از براى اجزاء لطيفه . و بگويد : « اللّهمّ اجعل لى فى قلبى نورا و في سمعى نورا و في بصرى نورا » در طلب روحانيهء لطيفه از براى اجزاء جسمانيّهء كثيفه . يا بگويد : « اللّهم ارزقنى قلبا راضيا و لسانا شاكرا و عينا باكيا و أذنا سامعا » در طلبهء معنويّه و صوريّهء لطيفه و كثيفه از براى اجزاى باطنهء لطيفه و ظاهرهء كثيفه . و بتقدير آنكه در نسخه‌ها است معنى اين باشد كه : بىآنكه معيّن كند از بهر جزئى از ذات خود آرزويى لطيف [ چون علوم و معارف و ارزاق روحانى ] يا آرزويى كثيف [ چون مال و اولاد و ارزاق جسمانى ] مثلا بگويد كه : « اللّهم

--> ( 28 ) - ن : جزء من ذاتى ( عف ) . ( 29 ) - ن : لطيف و كثيف ( عف ) . ( 30 ) - در اينجا نسخه ( ك ) مثالها را پهلوى يكديگر آورده ، و مبهم نوشته است . و ما نوشته ( ش - ت ) را ملاك قرار داديم .