گوييم ، مقامى از مقامات ، و محلّى از محالّ كه مناسب آن ذات و آن حال [ است ] خواهيم ؛ تا اگر استعمال آن در ذات بارى بود - تعالت عن المحلّ - آن را « مجلى و مرآت و قابل » گويى - مراعاة لآداب الشريعة - و آن حكم مبدئيّت جامعيّه ، به آدم ، كمال ظهور يافت . پس مقتضى سريان گشت . و آن جز به وجود « 4 » ذاتى و محض فيض وهبى به بثّ نفس « 5 » رحمانى ، در اعيان عيانى ، صورت نمىبست . و مظهر اولاى آن مواهب و افياض كه انبعاث آن از بحر جود ذات يافته « 6 » بود وجود « شيث » بود - ع - ؛ كه اوّل انسانى كه علوم الهيّهء نفثيهء « 7 » لدنيّهء عاريه از عار كسبيّه از وى ظاهر شد [ مثل علوم روحانيات و تسخيرات و تصريفات و خواص اسماء و حروف [ و ] كلمات ] شيث بود - ع - . و همچنين اين مناسبت بيانى در فصّ نوحى كه تنزيه مخصوص است به وى ، و تالى مرتبهء نفثيّه است ، ازآن‌جهت كه : « تعيّن اوّل » حكم ، حكم جمعيّت الهيّه بود . « و تعيّن دوم » حكم ، حكم اسمائيّه است . « و تعيّن سوّم » مرتبهء « 8 » نسبت ثبوتيه مر اسماء الوهيّه خواهد بود ؛ كه تنزيه و تقديس « 9 » عبارت از آن باشد . و بر اين قياس در جميع كلمات ، ارتباط و مناسبت « 10 » است لاحق را به سابق ؛ چنان كه سابق را با لاحق . و صاحب نظر ذهن « 11 » ، در هر يكى ، مناسبات مشاهده

--> ( 4 ) - ن : جز به جود ذاتى ( ت ) . ( 5 ) - ن : به نفث نفس رحمانى ( ت ) . ( 6 ) - ن : آن بحر جود چو ذات يافته بود ( ك ) . ( 7 ) - ن : الهيه وهبيه لدنيه ( ش - ت ) . ( 8 ) - ن : مرتبه نسبيت ( ك ) . ( 9 ) - ن : تقديس و تسبيح عبارت ( ت ) . ( 10 ) - ن : ارتباط و مناسبات ( ك - ش ) . ( 11 ) - در همه نسخه‌ها چنين است .