پس معلوم شد كه : اضلال او آدم را ، و اخراج او ، از جنّت ، قادح در خلافت و رتبت آدم نيست . فأنشأ صورته الظّاهرة من حقائق العالم و صوره « 305 » ، و أنشأ صورته الباطنة على صورته تعالى . شايد كه مراد از « انشاى صورت ظاهر » ابداع جسم و بدن او باشد كه آن مركّب است از عناصر اربعه ؛ چنان كه تركيب صورت عالم كون و فساد است از اسطقسّات ؛ و مراد از « صورت باطن » روح و قلب و قواى روحانى او باشد ؛ كه آنها موصوفند به صفات قدسيّهء قدّوسيّه و اخلاق ملكيّهء [ فلكيه ] « 306 » كه مظاهر اسماى مالكيّه‌اند و مؤيّد اين مراد آن كه بعد از اين به چند كلمه خواهد گفت : فقد علمت حكمة نشأة جسد آدم « 307 » أعنى صورته الظّاهرة ، و قد علمت نشأة روح آدم . أعنى صورته الباطنة . و شايد كه مقصود از صورت ظاهر ، جسم و روح آدم باشد ؛ كه [ آن ] صورت موجود وى است در خارج : جسم از حقايق ملك ، و روح از حقايق ملكوت . و « عالم » عبارت از ملك و ملكوت است . و غرض از « صورت باطنه » آن صورت موجود آدم است در علم حق - كه « عين ثابته » عبارت از آن است - و آن متّصف است به اسماء و صفات حق - جلّ جلاله - « 308 » ما خود چنين [ گوييم كه اين ] اوثق « 309 » و اوفى . و لفظ « 310 » صريحا دالّ است بر اين معنى كه : انشاى

--> ( 305 ) - ن : و صورته ( ك ) . ( 306 ) - ن : و اخلاق ملكيت ( ك ) . ( 307 ) - ن : نشأة آدم ( عف ) . ( 308 ) - ن : جل جلاله - با خود ( ش ) . ( 309 ) - ن : چنين گوئيم و اين اوثق ( ت ) . ( 310 ) - ن : اوثق و لفظ صريحا ( ش - ت ) .