دو بيت اول قطعه اين است : در زمان شهنشه عادل * رونق‌افزاى مسجد و محراب زينت دودمان مرتضوى * شاه سلطان حسين عرش جناب و دو بيت آخرش چنين است : طبع سائل چو كرد فكر سؤال * خرد از روى شوق داد جواب زد رقم دوش سال تاريخش * قبلهء اهل حاجت است اين باب از باقى اشعار كتيبه جاى جاى كلماتى خوانده مىشود و باقى بمرور ايام محو شده است . در سال 1200 هجرى قمرى يكى از ارباب طريقت و سير و سلوك بنام « ميرزا محمد نصير بايزيدى بسطامى » كه على الظاهر از سالكان سلسلهء طيفوريهء بايزيدى بوده است بقعهء بابا ركن الدين را كه رو به خرابى و انهدام داشته است تعمير كرد و آن را به معمورى و آبادى باز آورد ؛ دليلش سنگ نوشته‌يى است برجسته به خط نستعليق تقريبا به شكل مربع كه هر ضلع آن در حدود 34 سانتىمتر برآورد مىشود و بر ديوار سمت غربى ايوان مدخل بقعه زير كتيبهء كاشىكارى شاه عباس نصب شده است با اين عبارت : « چون از تصاريف دوران شرفات مقصورهء بابا ركن الدين را انهدام سارى و از تقاليب ايام و حدثان زمان غرفات معمورهء حصن حصين او را انعدام طارى گرديده بود از آنجا كه مشيت و ارادهء جناب رب الارباب بر ابقاء و عدم انهدام آن بقعهء شريفه بود درين اوان فيروزى نشان سعادت توأمان توفيق حضرت بارى و تأييد جناب اقدس الهى شامل حال عالىجاه رفيع جايگاه قدوة السالكين ميرزا محمد نصير بايزيدى بسطامى گرديده و در صدد تعمير و آبادى بقعهء رفيعه و خانقه منيعه بر آمده معمور گرديد در اواسط شهر ذىالحجة الحرام سنهء 1200 » .