نوزدهم : روى به قبله نشستن در وقت وضو ساختن . بيستم : دعواتى كه مشهور است در وقت شستن هر عضوى از اعضا خواندن . اگر آن دعوات ياد نداشته باشد به ذكر لا إله الا الله از اول وضو تا آخر وضو مشغول بودن . و ذكر به نفى و اثبات در همهء احوال فاضل‌تر بود از دعوات در وضو و طواف و غيرهما . 37 - و در وقت وضو ساختن بايد كه به دل از حضرت ربوبيت التماس كند كه يا رب اندرون مرا از نجاست محبت دنيا پاك گردان ، و آيينهء دل مرا از كدورت هوا و هوس پاك دار و مرا به هيچ خلق باز مگذار . 38 - ديگر چهار چيز وضو را تباه كند : اول : بيرون آمدن چيزى از مخرج پيش يا پس ، خواه غين باشد خواه باد . دوم : زائل شدن عقل به ديوانگى يا به بيمارى و مستى ؛ به هر حال كه باشد وضو تباه شود . و اگر در خواب شود و مقعد بر زمين متمكن نبود وضو تباه شود مگر نشسته باشد متمكن ، و مقعد بر زمين محكم كه در آن حال وضو تباه نشود به نزديك بيشتر ائمه . سيم : آنكه كف دست يا باطن انگشتان برهنه به فرجين او يا غير او بازآيد هر دو را ، وضو تباه شود . چهارم : آنكه اندام مرد برهنه به اندام برهنهء زن نامحرم بازآيد هر دو را وضو تباه شود . 39 - ديگر بداند كه محدث را روا نباشد نماز گزاردن و طواف كردن و دست فرا مصحف و پوست و غلاف و علاقه و خريطهء مصحف كردن يا به چوب و غيره ورق بازگردانيدن . اما قرآن خواندن و ذكر حق تعالى گفتن روا باشد و ليكن ادب آن باشد كه بىوضو قرآن نخواند . 40 - ديگر آنچه غسل واجب كند چهار چيز است : حيض است و نفاس و جنابت و مردن . 41 - و بداند كه جنابت به دو چيز حاصل آيد :