فصل دوم در روزه و شرائط آن 115 - اى عزيز من بدان كه در روزه شش چيز فريضه است : اول درآمدن ماه . و چون يك عدل گواهى داد كه ماه ديدم روزه بايد گرفتن ، اما در شب عيد تا دو عدل گواهى ندهند روزه نشايد گشودن . گاه باشد كه ماه شعبان بيست و نه روز باشد چون شخصى گفت كه من ماه ديدم . يا شخصى به خويشتن ماه ديد ، هرچند قاضى حكم نكرد بر وى روزه داشتن واجب شود . 116 - و اگر به شهرى ديگر ديده باشند كه از اين شهر شانزده فرسنگ دور تر باشد بر اهل اين شهر واجب نشود اما اگر كم از شانزده فرسنگ باشد روزه واجب شود . 117 - فرض دوم نيت است . اولى آن باشد كه هر شب وقت افطار نيت روزه كند و بگويد : اللهم لك صمت و على رزقك افطرت و نويت ان اصوم غدا لله تعالى . و اگر بگويد : فرضا لله تعالى . نيكوتر باشد . و البته سعى كند تا در شب نيت كند كه آن متفق عليه است . 118 - فرض سيم آن است كه هيچ چيز در باطن وى نرود عمدا ؛ اما اگر از راه نسيان چيزى خورده شود روزه باطل نشود و قضا واجب نباشد . و ليكن اگر در وقت صبح چيزى خورده باشد و بعد از آن معلوم شود كه نه