حبيب اللّه » . ( 57 ) اكنون بنگر « 2 » سخن كه از جايگاه مىآيد چگونه به جايگاه مىآيد ، كه صدق سخن اوّل را همان سرّ شفقت بازآمد . يعنى همچنان كه محبّت او در حقّ حقّ « 3 » زيادت افتاد ، شفقت او نيز در حقّ امّت زيادت آمد ؛ كه دندان مباركش مىشكستند و او مىگفت : « اللّهمّ اهد قومى فإنّهم لا يعلمون » . ( 58 ) امّا اگر اينجا سائلى را سؤال بيايد « 5 » كه آنچه مىگوئى ارادت از محبّت است ، « 6 » و ما مىبينيم جماعتى كفّار را كه كفر ايشان بيرون نيست از ارادت حقّ ، و لهذا « 7 » خداوند ايشان را و كفر ايشان را دوست نمىدارد ، چنان‌كه مىگويد « 8 » « اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ » ، « صَدَقَ اللَّهُ » * ! اين خود سائل را به جايگاه است . امّا بدان كه خداوند را « 9 » همچنان كه « 10 » صفات لطفست ، صفات قهرست ، و هر چيز كه در وهم و فهم آيد ازين دو صفت بيرون نيست . پس همچنان كه صفات لطف خداوندى رأفت و رحمت تقاضا مىكند ، صفات قهر او نيز - جلّ جلاله - جبر و قهر تقاضا مىكند « 12 » . پس آنچه سائل را مىآيد كه كفر كافران به ارادت حقّ است ، چنانست ؛ امّا آن ارادت حقّ مر كفر كافران را بآفريدن داعيهء كفر در ايشان از صفات قهر باشد ، تا بواسطهء « 14 » كفر ايشان اظهار صفات

--> ( 2 ) - بنگر L : + كه N - - ( 3 ) - حق حق N : حق - L - - ( 5 ) - اگر . . . بيايد L : اينجا اگر سائلى سؤال كند N - - ( 6 ) ( 6 ، 7 ) - محبت است L : محبت اوست N - - ( 7 ) - جماعتى كفار را كه L : كه كافران هستند و N - - بيرون نيست از ارادت حق L : از ارادت حق بيرون نيست N - - ( 8 ) - خداوند L : + عز اسمه N - - چنان كه مىگويد L : كه مىفرمايد N - - ( 9 ) ( 8 ، 9 ) - اللّه . . . سورهء 3 ( آل عمران ) آيهء 29 / 32 و سورهء 30 ( الروم ) آيهء 44 / 45 - - ( 9 ) - صدق اللّه : سورهء 3 ( آل عمران ) آيهء 89 / 95 و سورهء 33 ( الاحزاب ) آيهء 22 - - خداوند را L : + جل و علا N - - ( 10 ) - همچنان كه L : چنان كه N - - ( 12 ) - مىكند ( در دو مورد ) L : كند N - - جل جلاله L : عز شانه N - - ( 14 ) - به‌واسطه L : بسبب N