زكريا از راه عمان به حج رفته و سپس از آنجا بديار روم و خاك عثمانى و تركيهء امروز و شهر قونيه و شهر دوقات و سنوب و از آنجا بمصر و سپس بشام رفته است . پس از آن دولتشاه مىگويد در 709 در عهد دولت سلطان محمد خدابنده در دمشق بجوار رحمت حق پيوست و هشتاد و دو سال عمر يافت و مرقد مباركش در جبل صالحيه است و در قدم شيخ محيى الدين بن العربى آسوده است . اولجايتو محمد خدا بنده يا خربنده از 703 تا 716 پادشاهى كرده است و اگر عراقى در 709 درگذشته باشد در زمان پادشاهى او بوده است اما در مقدمهء ديوان تاريخ رحلت وى را صريحا در 8 ذيقعدهء 688 ضبط كرده‌اند و اين گفته را مؤلفان نفحات الانس و حبيب السير و مجالس العشاق و ميخانه و نتائج الافكار و شمع انجمن و خزينة الأصفياء و رياض العارفين و مجمع الفصحاء و طرائق الحقائق و هدية العارفين و مجمع الفضلاء و رياض الشعراء و قصر عارفان نيز مكرر كرده‌اند . مؤلف خزينة الأصفياء دو قطعه شامل تاريخ رحلت وى سروده است ، يك جا مىگويد : شد عراقى چون ازين عالم بخلد * سال وصل آن شه والامكان « آفتاب حسن مولى » كن رقم * « شاعر محبوب مهدى » هم بخوان قطعهء ديگر : عراقى چون ز دنيا رخت بربست * باهل دهر گفت هذا فراقى بتاريخ وصالش « محترم » گو * دگر « سلطان ولى عالى عراقى » « آفتاب حسن مولى » و « شاعر محبوب مهدى » و « محترم » و « سلطان ولى عالى عراقى » به حساب جمل 688 مىشود . پس اينكه در ميخانه عمر وى 88 سال و در سفينة الاوليا رحلت وى در 888 و عمر وى 82 سال و در مرآة الخيال رحلت وى در 608 و در هدية العارفين در 680 و در هفت اقليم بقولى ديگر در 707 آمده است همه نادر - ستست و ممكنست در سفينة الاوليا و مرآة الخيال در چاپ تحريف كرده باشند . حاج خليفه در تقويم التواريخ در حوادث سال 709 نوشته است : « وفات تاج الدين احمد بن عطاء اللّه صاحب الحكم و شيخ فخر الدين عراقى در دمشق با قول دولتشاه » .