بوده باشند و در خانقاه اوحد الدين كرمانى در كرمان زيسته باشند وانگهى اوحد الدين كرمانى ساكن بغداد بوده و در كرمان خانقاه نداشته است . اما فخر الدين عراقى كه 56 سال پس از مرگ شهاب الدين سهروردى و 53 سال پس از مرگ اوحد الدين كرمانى از جهان رفته ممكنست در آغاز زندگى جزو مريدان ايشان شده باشد زيرا كه در مرگ شهاب الدين سهروردى 22 ساله و در مرگ اوحد الدين كرمانى 25 ساله بوده است . اما چون 50 سال پيش از اوحدى مراغى و سى سال پيش از امير حسينى درگذشته است بعيد مىنمايد كه در جوانى با ايشان مصاحبتى داشته باشد ، وانگهى اوحدى در اصفهان و آذربايجان و امير حسينى در هرات زيسته‌اند و عراقى در همدان و دهلى و ملتان و قونيه و مصر و دمشق زيسته است و گمان ندارم كه هرگز به يكديگر رسيده باشند . از همه گذشته ديگران همه تصريح كرده‌اند كه عراقى لمعات را در قونيه نوشته است و نه كرمان در خانقاه اوحد الدين كرمانى كه مطلقا در آن شهر خانقاهى نداشته است و ناچار اقامت اوحدى و امير حسينى هم در كرمان در خانقاه اوحد الدين درست نيست و در آنجا تأليفى نكرده‌اند . بدين گونه داستانى كه دولتشاه دربارهء عشق‌ورزى عراقى با نعلبند پسرى و ملامت كردن شهاب الدين سهروردى آورده نيز بىبنيادست و اينكه نوشته است كه شهاب الدين براى تصفيه وى را به نزد بهاء الدين زكريا ملتانى راهنمايى كرد نيز بىاساس مىنمايد . بهاء الدين زكريا ملتانى از معروف‌ترين مشايخ تصوف هند و مؤسس طريقهء سهروردى در آن ديار كه تا كنون باقيست در 565 يعنى 26 سال پس از ولادت شهاب الدين سهروردى بجهان آمده و بعد از ظهر پنجشنبهء 7 صفر 666 يعنى 34 سال پس از مرگ شهاب الدين سهروردى در 101 سالگى در ملتان درگذشته است . وى قطعا از اصحاب شهاب الدين سهروردى بوده و در آغاز عمر چندى در بغداد در حلقهء مريدان او زيسته است . در مقدمهء ديوان تصريح كرده‌اند كه عراقى 25 سال در خدمت بهاء الدين زكريا بوده تا اينكه وى درگذشت و بدين‌گونه در سال 641 به خدمت او