مغيثاى كججى آن را از زبان تازى به فارسى ترجمه كرده است . سلسله نسب خواجه محمّد بن صدّيق كججانى با قطع نظر از مقام عرفانى و نسبت معنوى با يازده واسطه به خاندان ولايت و امام چهارم حضرت سجّاد عليه السلام مىپيوندد . وى در دوره سلطنت آباقا خان بن هلاكو از پادشاهان مغول « 4 » در تبريز مىزيسته و در ذىحجّه سال 677 هجرى در سن 66 سالگى درگذشته است ، مزارش در روستاى كججان نزديك روستاى لاله از دهات تبريز كه مدفن گروهى از مشايخ كججان است زير قبّه محقّرى واقع گرديده است ، و اكنون هم آثارش باقى است ، و بر سنگ مزارش چنين نوشته شده : هذا روضة الفقير الى اللّه الكبير محمّد بن الحاج صدّيق بن محمّد سنه سبع و سبعين و ستّمائة ( 677 هجرى ) وى در ميان عرفاى معاصر خود به دقّت اشارت و لطف معانى و قوّت سخن معروف بوده است . شيخ محمود شبسترى صاحب گلشن راز « 5 » در سعادت‌نامه گويد :

--> ( 4 ) . جلوس آباقا خان پس از هلاكو خان در سال 663 بوده است . ( 5 ) . وفات وى در سال 720 هجرى اتّفاق افتاده و مزارش در قريه شبستر است .