طالب يقين باشند ، و در توحيد اخلاص را شعار خود سازند ، و در عبادت و طاعت به حضرت عزّت تقرّب جويند و ذات و صفات او را از نقايص منزّه شناسند و لايزال در ملكوت او متفكّر باشند و پيوسته به ديدهء اعتبار در مصنوعات او ، و محبّت حق تعالى را با هيچ‌چيز جمع نكنند و نفس خود را از آلايش بشريّت پاك‌دارند و با اوصاف ملكى متّصف گردند و جوهر نفس را كه پوشيده باشد به حكمت رياضت اظهار كنند ، و مقتضاى حكمت آن نيست كه آنچه در چيزى نباشد بيرون آرد بلكه آنست كه از هر چيزى آنچه در او باشد خوب‌تر و بهترش را بيرون آرد ، و بهترين چيزى كه از نفس انسانى به ظهور آيد آنست كه جوهر ملكى او ظاهر شود و آنچه از مواهب و خصايص رحمانى با او باشد محفوظ ماند . و ديگر فرمود قدّس اللّه سرّه در حقيقت سلوك و معرفت : اى مولانا بدان كه : سلوك عبارتست از انتقال درجات معرفت و قربت به حضرت عزّت و انقطاع از ادنى و اتّصال به اعلى ، تا رسيدن بر اقصاى مقامات كه قوّت سالك به ادراك آن وفا كند ، و درجات اصحاب سلوك در نهايت كار مختلف و متفاوت مىباشد به حسب اختلاف قوى ، مثل اعتدال مزاج و