حيات بر آن بوده باشد - از معرفت اللّه و معرفت اوامر و احكام الهى و حظّ استعداد او از انوار و فيض رحمانى - تا اگر طايفه‌اى در حال حيات در محبّت و متابعت و تعظيم او تقصير كرده باشند بعد از وفات او چون سيرت و آداب او معلوم كنند تدارك آن بكنند و متابعت او بر خود لازم دانند ، زيرا كه هرچه آدمى بر آن قدرت دارد ، در آن رغبت نمىكند و هرچه از آن عاجز ماند ، خواهد كه به شعف و محبّت و حرص هرچه تمام‌تر به تحصيل آن قيام نمايد چون اين كلمات كه از حضرت خواجه صادر شد مشعر بود به دستورى و اجازت من بنده در اظهار معانى اسرار و نقل آثار و اخبار ، اين فقير حقير نيز لطائف معرفت كه چون بنات النّعش متفرّق بود چون ثريّا جمع كردم ، و اللّه الموفّق و المعين . و شنيدم كه فرمود رحمة اللّه عليه : اى مولانا كه چون مرد حقّانى در ميان مردم باشد او را نشناسند و خاطر به دو مشغول نكنند تا وقتى كه بميرد ، گويند مردى چنين و چنان بود و بسيار واقع شود كه بعد از وفات او مردم متابعت سيرت طريقه او بيشتر كنند از آنكه در حال حيات ، زيرا كه ابرهاى هواى نفس و ظلمت حسد بر دلهاى اهل خطّه فرود آمده باشد و ظلمت نفس و ابرهاى مخالف ميان دلها و نور