جانهاى خود را فداى او كنند و از جهت بقاى او فناى خود را اختيار كنند ، و اين معنى حاصل نشود مگر به كمالى كه قوّتهاى روحانى را حاصل شده باشد - بواسطهء تخصيص و انعام و فيض و عطاى رحمانى لا إله الّا هو القوى العزيز . - و در اين مقام بر صاحبدل واجب باشد كه از همه امور و اشتغال مجرّد شود و او را هيچ عملى نماند مگر آنچه از حضرت پروردگار تعالى شأنه بر دل او فرود آيد قبول كند و به لغتى كه بر آن قادر باشد تعبير از آن بكند ، و اگر اهل حكمت را بيند با ايشان سخن از حكمت گويد و حكمت از ايشان دريغ ندارد و نعمتهاى الهى را در خلق و ايجاد با ياد ايشان دهد ، و همواره سخن در لطائف و معانى گويد كه دلها را از آن شوقى و نورى به حضرت لايزالى حاصل شود . و كلمات او بايد كه تسكين شرّ و فتنه كند و باعث باشد بر خير و مخبر و مشعر باشد به توحيد و محبّت و معرفت او تعالى شأنه ، و جائز نباشد او را كه معجزى حادث را اظهار كند مگر به اذن قديم ، و اذن بر دو قسم است : قسمى مقرونست به خلق و قسمى مقرونست به فعل . و اين مجموع كه ذكر كرده شد ادب و عادت خواجه بود رحمة اللّه عليه .