نيست كار كردن را اعتبار است غرض كه تقليل غذا به نظر شيخ تعلق دارد تا در حق هر كس چه مقدار فرمايد . سالك را برأى و انديشه خود كار كردن زهر قاتلست و بامر شيخ كار كردن ترياق اكبر است . شرط دوازدهم نفى خاطر است يعنى هر خاطرى كه درآيد نفى كند و بفكر آن مشغول نشود اگرچه آن خاطر رحمانى باشد از جهت آنكه او را جز بامر شيخ كارى نمىبايد كرد كه امر شيخ بىهيچ شكى رحمانيست و اگر چنانچه ناگاه خاطرى درآيد يا خوابى يا واقعهء ديده شود يا در بيدارى چيزى در خارج ظاهر شود و آن را نفى نتواند كرد بايد كه بر شيخ عرضه كند تا شيخ بيان آن كند تا آن چيز حجاب راه او و مانع كار او نشود . پس ما بر خود لازم كرديم بابى در بيان واقعات و در شرح خواطر در آخر نوشتن تا اگر شيخ حاضر نباشد سالك را آن حجاب راه و مانع كار نشود . فصل در بيان ذكر و آداب ذكر گفتن بدانكه ذكر مر سالك را به مثابه شير است مر فرزندان را و سالك بايد كه ذكر را از شيخ بطريق تلقين گرفته باشد كه تلقين ذكر به مثابه وصل است مر درخت را . و ذاكر چون ذكر خواهد گفت بايد كه تجديد طهارت كند و شكر وضو بگزارد و آنگاه بر جاى پاك روى به قبله نشيند و ذكر گويد . و بعضى گفته‌اند مربع نشيند و ذكر گويد كه اين‌چنين آسوده‌تر باشد و بعضى گفته‌اند به دو زانو نشيند چنان كه در تشهد مىنشيند كه اين‌چنين بادب نزديك‌تر باشد و شيخ ما سلمه الله تعالى مربع مىنشيند و اصحاب كثر هم الله هم مربع مىنشينند . و بايد كه در وقت ذكر چشم بر هم نهد و ذكر را در اول بلند گويد و چون ذكر در اندرون جاى گيرد اگر پست گويد شايد و آن به مدتى پيدا نشود . و در ذكر گفتن جهد كند كه حاضر باشد و نفى و اثبات به قدر مقام و علم خود كند و از اذكار ذكر لا إله الا الله را اختيار كند كه حضرت رسول ( ص )