اينك پاره‌اى از مهمّات خصائص رسم‌الخطّى آن را بر مىنگاريم : الف - درين نسخه همه جا در كتابت ميان دال مهمله و ذال معجمه فرق گذاشته و در همهء مواضع ذال را با نقطه نوشته است . ب - كه و چه موصوله همواره ( كه و جه ) با هاء غير ملفوظ و در موقع اتّصال بدون ها نوشته مىشود مانند : بلك ، اينك ، آنچ ، هرچ ، و اين ترتيب در چاپ حاضر رعايت شده است . ج - در نوشتن پ فارسى گاه با با فرقى نمىگذارد و هر دو را با يك نقطه مىنويسد و گاهى در زير پ فارسى سه نقطه مىگذارد . د - ميان ج و چ فرق نمىگذارد و هر دو را با يك نقطه مىنويسد و همچنين ك و گ كه به يك صورت كتابت شده است . ه - بعضى دال‌ها را به صورت تا مىنويسد مانند : نمىديديت و نوميديت به جاى نمىديديد و نوميديد . و - كلماتى مانند بينايى و دانايى بدين صورت مكتوب است : بيناى و داناى يعنى دو يا را به شكل يك يا نوشته و زير يا دو نقطه مىگذارد و در غير اين مورد يا را بدون نقطه مىنويسد . ز - مى ( ادات استمرار ) غالبا منفصل نوشته مىشود و گاهى نيز متّصل . در طبع حاضر قسمت ب و ه و ز رعايت شده ولى قسمت الف و ج و د و و مرعى نگرديده و مطابق معمول در املاء فارسى كنونى كتابت شده است . 2 - نسخهء عكس‌بردارى شده از روى نسخهء محفوظ در كتابخانهء فاتح استانبول به شماره 5408 و قطع 6 / 14 * 21 به خطّ نسخ روشن و بسيار خوب مشتمل بر 85 ورق كه 170 صفحه باشد هر صفحه 23 سطر . تاريخ كتابت اين نسخه روز جمعهء چهارم رمضان سال 751 است يعنى قريب هفتاد و نه سال و سه ماه بعد از وفات مولانا و عبارت ناسخ در آخر كتاب اين است : « اتفق الفراغ من تحرير هذه الاسرار الجلاليّة فى التّربة المقدّسة يوم الجمعة رابع شهر رمضان المبارك لعام احدى و خمسين و سبعمائة و انا الفقير الى اللّه الغنى بهاء الدّين المولوى العادلى السرائى احسن اللّه عواقبه آمين