آدمىزاده طرفه معجونيست * از فرشته سرشته وز حيوان گر بدين ميل مىكند كم ازين * ور بدان ميل مىكند به از آن ( 180 ) س 7 ، « فرشته رست الخ » در ديوان غزليات چاپ لكنهو و بعضى از نسخ خطّى اين بيت جزو اشعار مولانا آمده با اختلافى مختصر بدين صورت : ميان اين دو منازع بماند مردم‌زاد . ( 181 ) ص 95 ، س 12 ، « چنانك طفل را الخ » در مثنوى فرمايد : طفل تا گيرا و تا پويا نبود * مركبش جز شانهء بابا نبود چون فضولى كشت و دست و پا نمود * در عنا افتاد و در كور و كبود ( ص 25 ، س 3 ) . ( 182 ) ص 96 ، س 12 ، « كنت كنزا مخفيّا الخ » حديث قدسى مشهوريست كه صوفيه در اكثر كتب خود بدان استناد كرده‌اند و متن حديث بدين صورت معروفست : كنت كنزا مخفيّا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لكى اعرف - و مؤلف اللؤلؤ المرصوع درين‌باره گويد : حديث كنت كنزا مخفيّا لا اعراف فاحببت ان اعرف فخلقت خلقا و تعرفت اليهم فبى عرفون . قال ابن تيمية ليس من كلام النبى ( ص ) و لا يعرف له سند صحيح و لا ضعيف و تبعه الزركشى و ابن حجر و لكن معناه صحيح ظاهر و هو بين الصوفيّة دائر - اللؤلؤ المرصوع ص 61 . و مولانا در اقتباس از مضمون اين حديث فرمايد ، مثنوى : گنج مخفى بد ز پُرّى چاك كرد * خاك را تابان‌تر از افلاك كرد كنت كنزا رحمة مخفية * فابتعثت امة مهديّة كنت كنزا گفت مخفيا شنو * جوهر خود كم مكن اظهار شو گر بغرد بحر غره‌ش كف شود * جوش احببت لان اعرف شود ( ص 76 ، س 15 و ص 113 ، س 10 و ص 404 ، س 14 و ص 568 ، س 114 ) ( 183 ) س 13 ، « اخرج بصفاتى الى خلفى » گفتهء بايزيد بسطامى است در شرح معراج خود كه ما قسمتى از آن را به جهت تكميل فائده از رسالة النور ، ص 139 در اينجا مىآوريم : ثم قال ( اى اللّه تعالى ) لى : توحد بوحدانيّتى و تفرّد بفردانيّتى و ارفع راسك بتاج كرامتى و تعزز بعزتى و تجبر بجبروتى و اخرج بصفاتى الى خلقى ار هويتى فى هويتك