اى غمت روز و شب به تنهايى 691 دوش از سر بىهوشى وز غايت خودرايى 691 سر برهنه كرده‌ام به سودايى 693 ترسا بچه‌اى ديشب در غايت ترسايى 693 دلا در راه حق گير آشنايى 694 نگارا چند ازين درد و جدايى 695 ترسا بچه‌ايم افكند از زهد بترسايى 695 رخ تو چگونه بينم كه تو در نظر نيايى 696 چون روى بود بدان نكويى 697 اى آفتاب رويت از غايت نكويى 698 قصايد سبحان قادرى كه صفاتش ز كبريا 701 اى مرغ روح بر پر از اين دام پربلا 706 مورچهء خط تو ، كرد چو مورى مرا 712 خطاب هاتف دولت رسيد دوش بما 714 اگر ز گلبن خلقش گلى ببار رسد 721 ندارد درد من درمان دريغا 733 وقت كوچست الرحيل اى دل از اين جاى خراب 736 بس كز جگرم خون دگرگونه چكيدست 740 برگذر اى دل غافل كه جهان بر گذرست 743 چرخ مردم‌خوار اگر روزى دو مردم‌پرورست 747 هر دل كه در حظيرهء حضرت حضور يافت 752 غره مشو گر ز چرخ كار تو گردد بلند 755 جانم ز سر كون به سودا دراوفتاد 759 هر كه بر پستهء خندان تو دندان دارد 763 دم عيسيست كه بوى گل تر مىآرد 766 اى پرده ساز گشته درين دير پرده در 767 اى چراغ خلد ازين مشكات مظلم كن كنار 774 اى در غرور نفس بسربرده روزگار 782 دلا گذر كن ازين خاكدان مردم‌خوار 784 آنچه در قعر جان همىيابم 791 دلى پرگوهر اسرار دارم 796 نه پاى آنكه از كرهء خاك بگذرم 798 آتش تر مىدمد از طبع چون آب ترم 804 اگر به مدت جاويد ذره‌هاى جهان 808 اى هم‌نفسان تا اجل آمد بسر من 814 اى روى دركشيده ببازار آمده 817 مكن مدار براى من اى پسر روزه 820 اى حلقهء درگاه تو هفت آسمان سبحانه 823 الا اى يوسف قدسى برآى از چاه ظلمانى 828 گر سخن بر وفق عقل هر سخنور گويمى 834 ترجيعات فداك ابى و امى اين تمشى 841 زهى از عرش اعلى برگذشته 841 زهى سلطان دار الملك افلاك 842 زهى روز قيامت روز بارت 843 زهى خاك درت ترياك اعظم 843 زهى مه را رخت تنوير داده 844 دلى كايينه اسرار گردد 845 ما مست شراب جان‌فزاييم 845 ساقى سخن از مى مغان گفت 846 ساقى بشكن خمار جان را 846 اى دلبر ماهروى طناز 847 دوش از سر خم صدا برآمد 847 زين پيش كه از جهان پرغم 848 اى بلبل خوش‌نوا فغان كن 848 كى باشد از اين نشيب نمناك 849 هرگز بود اى رفيق و الا 849 شهريست وجود آدميزاد 850 اين خاك ز لطف نور برخاست 851 رفتند سران ببزم سلطان 851 آن كيست بر آن سپهر اعظم 852