من پاى همى ز سر نمىدانم 452 بجز غم خوردن عشقت غمى ديگر نمىدانم 452 كجا بودم كجا رفتم كجاام من نمىدانم 454 زلف و رخت از شام و سحر بازندانم 455 من اين دانم كه مويى مىندانم 455 چو خود را پاك دامن مىندانم 456 از عشق در اندرون جانم 457 چون نام تو بر زبان برانم 458 گر در سر عشق رفت جانم 458 از در جان درآى تا جانم 459 ز تو گر يك نظر آيد بجانم 460 از اين دريا كه غرق اوست جانم 461 درين نشيمن خاكى بدين صفت كه منم 462 دست مىندهد كه بىتو دم زنم 463 چون ندارم سر يك موى خبر زانچه منم 463 زهره ندارم كه سلامت كنم 465 دل ز عشقت بىخبر شد چون كنم 466 قصهء عشق تو از بر چون كنم 467 دل ندارم صبر بىدل چون كنم 467 رفت وجودم بعدم چون كنم 468 دل ز دستم رفت و جان هم بىدل‌وجان چون كنم 469 آه گر من ز عشق آه كنم 470 بىرخت در جهان نظر چكنم 471 مىكنم عهد و باز مىشكنم 472 چاره نيست از توام چه چاره كنم 472 هر زمان بىخود هوايى مىكنم 473 اين دل پردرد را چندان كه درمان مىكنم 474 محلم نيست كه خورشيد جمالت بينم 475 چشم از پى آن دارم تا روى تو مىبينم 476 دردا كه ز يك همدم آثار نمىبينم 476 به دريايى درافتادم كه پايانش نمىبينم 477 در درد عشق يكدل بيدار مىنبينم 478 اى برده بزلف كفر و دينم 479 در ره او بىسر و پا مىروم 479 هر شبى وقت سحر در كوى جانان مىروم 480 ما هر چه آن ماست ز ره برگرفته‌ايم 481 ما بعهد حسن تو ترك دل و جان گفته‌ايم 482 باده ناخورده مست آمده‌ايم 483 ما مى از كاس سعادت خورده‌ايم 484 دست در عشقت ز جان افشانده‌ايم 484 ما ز عشقت آتشين دل مانده‌ايم 485 در چه طلسمست كه ما مانده‌ايم 485 ما رند و مقامر و مباحىايم 486 ما درد فروش هر خراباتيم 486 گرچه در عشق تو جان درباختم 487 هر چه همه عمر همىساختم 488 بس كه جان در خاك اين در سوختيم 488 تا به دام عشق او آويختيم 489 تا بعشق تو قدم برداشتيم 490 تا با غم عشق آشنا گشتيم 490 ما ترك مقامات و كرامات گرفتيم 491 ما بار دگر گوشهء خمار گرفتيم 491 هر آن نقشى كه بر صحرا نهاديم 492 تا ما ره عشق تو سپرديم 493 تا دردى درد او چشيديم 494 ما ز خرابات عشق مست الست آمديم 495 چه مقصود ار چه بسيارى دويديم 496 دردا كه در اين باديه بسيار دويديم 497 تا ما سر ننگ و نام داريم 497 ما ننگ وجود روزگاريم 498 ما مرد كليسيا و زناريم 499 چون زلف تاب دهد آن ترك لشكريم 500 ما در غمت به شادى جان بازننگريم 501 من نميرم زانكه بىجان مىزيم 502 اى صدف لعل تو حقهء در يتيم 502 بر هر چه كه دل نهاده باشيم 503 بيا تا رند هر جايى بباشيم 504 ساقيا خيز كه تا رخت بخمار كشيم 504 اكنون كه نشانهء ملاميم 505 بيار آن جام مى تا جان فشانيم 506 ما گبر قديم نامسلمانيم 506 گاه لاف از آشنايى مىزنيم 507 وقت آن آمد كه ما آن ماه را مهمان كنيم 508 ما ره ز قبله سوى خرابات مىكنيم 509 ما چون بىماييم از ما ايمنيم 511 گر مردى خويشتن به‌بينيم 511