جهان آمد ، كه لجّه ، بحر عميق قدم از راه عدم در ميان آمده ، خلق را در دو صرايق عشق آن سيّد حاصل آمد : بعضى را عشق از موافقت او پديد آمد ، و بعضى را عشق از تأثير رؤيت و صحبت خلق و خلق عظيمش كه حق آن را عظيم خواند ، زيرا كه تخلّق بخلق او داشت . جانش نقش « خلق اللّه آدم على صورته » يافته بود ، زيرا كه گفت « لعمرك » خلقش حق را صفت بود ، زيرا كه گفت « وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ » پديد آمد . » « 1 » و در جاى ديگر گويد : « چون منبع عشق كه محبّت خاص است ، حق را صفت آمده ، شاه و شاهزاده را به جلوه‌گرى در كائنات به خلّت و محبّت بستود ؛ ابراهيم را خليل خواند ، و محمد را حبيب . . . » « 2 » عارفان بزرگ روزبهان در عبهر العاشقين مكرّر از عارفان بنام - مخصوصا آنان كه با عشق و جمال سر و سرّى داشته‌اند - ياد كند از ان جمله : ابو بكر شبلى « 3 » ، ابو بكر واسطى « 4 » ، ابو الحسين نورى « 5 » ، ابو سعيد الخراز « 6 » ، ابو عبد اللّه محمد بن خفيف ، كه ازو به « شيخنا و سيدنا » تعبير كند « 7 » ، ابو القاسم جنيد « 8 » ، ابو يزيد بسطامى « 9 » ، حسين بن منصور حلاج « 10 » ، حصرى « 11 » ، ذو النون مصرى « 12 » ، سمنون المحب « 13 » ، عبد ( الواحد ) بن زيد « 14 » ، يوسف بن حسين رازى « 15 » .

--> ( 1 ) - ص 20 . ( 2 ) - ص 21 - 22 . ( 3 ) - ص 10 ، 146 . ( 4 ) - ص 10 ، 46 . ( 5 ) - ص 10 . ( 6 ) - ص 136 ، 147 . ( 7 ) - ص 10 . ( 8 ) - ص 10 . ( 9 ) - ص 10 . ( 10 ) - ص 10 ، 148 . ( 11 ) - ص 10 . ( 12 ) - ص 9 ، 10 ، 54 . ( 13 ) - ص 140 . ( 14 ) - ص 10 . ( 15 ) - ص 10 ، 54 .