ضرورى از ان بيرون نرفت . . . « 1 » او پيش از انزوا بخراسان و حجاز و عراق سفر گزيد و قرائت كرد و حديث روايت نمود ، و ادراك صحبت غوث الهى ( شيخ عبد القادر گيلانى ) كرد ، و قرآن كتابت مىكرد ، و تا پايان عمر صد مصحف جامع نوشت ، سواى آنچه كه از اجزاى قرآن و تفسير و حديث و فقه و ادبيات نوشته بود . او در آخر محرّم سال 606 درگذشت و در آخر مقبره و حظيرهء خود - كه مشهور است - دفن شد . » دربارهء عيادت كردن ابو الحسن كردويه و شيخ على سراج از روزبهان بعد سخن خواهيم گفت . شيخ كردويه ، پس از مرگ روزبهان او را تلقين گفت « 2 » . 10 : شيخ جمال الدين ساوجى . مؤلف تحفة العرفان نويسد « 3 » : « يكى ديگر از معاصران وى ( روزبهان ) شيخ بزرگوار جمال الدين ساوجى بود - رحمة اللّه عليه - ، اعتقادى عظيم در خدمت شيخ داشت . گفت : روزى مرا در خاطر آمد كه اصحاب رياضات و مجاهدات بسيار هستند ، اما هيچ يك را اين بخشش و كمال حاصل نشده است كه شيخ روزبهان را ، و اين نيافته است الّا بفضل و فيض ربّانى . چون اين معنى در خاطر بگذشت ، پس از ان بين النّوم و اليقظة چنان ديدمى كه حلّه‌اى از آسمان روانه شدى به طرف زمين مشايخ ، و اصحاب خلوات را ديدمى همه مترصّد ، تا آن حلّه به ايشان رسد ، ناگاه اندر زمرهء مشايخ كه حاضر بودند آن حلّه بىطلب

--> ( 1 ) - مؤلف درينجا سبب انزواى او را شرح مىدهد . ( 2 ) - شد الازار ص 247 ، و رك . ص 15 همين مقدمه . ( 3 ) - ورق 29 ب - 30 الف .