عالم محقّق و جامع علوم شرعى و امام و خطيب مسجد جامع عتيق ( شيراز ) بود . مدّت هفتاد سال مردم را فتوى داد و با بليغ‌ترين مواعظ وعظ گفت . داراى اخلاق نيكو و اوصاف پسنديده و بر همهء خلق مهربان بود . وى به حجاز و عراق سفر كرد و بزرگان مشايخ از جمله شيخ كبير توران و زاهد ابو منصور و شيخ عالم ابو الوفاء ، و از علما عماد الدين ابو مقاتل مناور بن فرّكوه ديلمى را ادراك كرد ، و از شاگردان او قاضى سراج الدين مكرّم بن علاء و مولانا عميد الدين ابزرى فالى و شيخ روزبهان بقلى و شيخ زين الدين مظفر بن روزبهان بن طاهر عمرى است . ارشد الدين احاديث نوشت و روايت و سماع و اسماع كرد ، و حديث گفت و املاء كرد ، و كتاب « مجمع البحرين » را در تفسير و تأويل اندر ده مجلد نوشت ، و نيز كتاب « تنوير المصابيح فى شرح المصابيح » را در حديث تأليف كرد ، و همچنين در خطب و امثال و ادبيات كتب بسيار دارد ، از آن جمله كتاب « با كورة الطلب لاهل الادب » است . وى در شعبان سال 604 « 1 » درگذشت و در رباط خويش قرب مصلّى ( شيراز ) دفن شد « 2 » . نام فقيه مزبور در تحفة العرفان « 3 » در رديف استادان روزبهان آمده است ، و هم مؤلف كتاب مذكور گويد « 4 » : « از . . . فقيه ارشد الدين نيريزى - رحمة اللّه عليه - منقولست كه فرمود كه فرداى قيامت تلميذان بوجود استادان فخر آورند و من به تلميذى شيخ روزبهان فخر خواهم آورد . »

--> ( 1 ) - يعنى دو سال پيش از مرگ روزبهان بقلى . ( 2 ) - رك . شد الازار ص 372 - 6 ، شيرازنامه ص 125 - 6 ، مجمل فصيح خوافى در حوادث سال 604 ، فارسنامهء ناصرى ج 2 ص 306 . ( 3 ) - ورق 14 ب . ( 4 ) - ورق 25 ب .