و زشتى به فرّاشان قدر ده ، كه عالم و آدم غريبان عدم‌اند . در قدم در عشق نسبت از هر دو ببر ، تا چون الف وحدت در حرف كثرت افعال بانفراد افراد قدم متّحد گردى ، و « أنا الحقّ » در محو سكر و صحو به زبان عشق حقّ گوئى . 474 فصل ( فى شطح الحصرى أيضا ) ( 1178 ) حصرى در شطح گويد « كدام حسنه « 8 » است كه تو كردى ، آن حقّ به تو بخشيد « 9 » . ترا « 10 » در آن ديدم ، لاجرم حسنه سينه شد . » ( 1179 ) قال : يعنى چون اعتقاد كردى كه قديم را بمحدث يافتى ، يا بنفس خود او را خدمتى كردى ، طاعت معصيت شد ، زيرا كه عساكر قدر سابق را زبون پنداشتى ، و عرفان قدم در عدم بگذاشتى . باللّه قامت الاشياء « وَ أَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ . » « 13 » تأويل در تنزيل ندانستى . خود از ازل كيست ، تا ترا در كفّهء ميزان توحيد « 14 » و وحدت نهادى ؟ علم تو با قدر چيست ، چون پيش سيّاف « يَفْعَلُ اللَّهُ » « 15 » گردن بنهادى ؟ « 16 » نه حرف گويندهء قدم و حان پويندهء عدم - عليه السّلام - در عزّت توحيد گفت « جفّ القلم » يعنى از قدر كيست عالم و آدم ؟

--> ( 8 ) حسنه : حسنة A خسته SM ( 9 ) بخشيد : بخسپيد ( ! ) SM أى حسنة عملتها ، جاد الحق سبحانه عليك بها A ( 10 ) ترا : تران ( ؟ ) SM فرأيتك فيها A ( 13 ) وَ أَن‌َالْفَضْلَ . . : سورهء 57 ( الحديد ) آيهء 29 ( 14 ) توحيد : و توحيد SM ( 15 ) يَفْعَلُ اللَّهُ : سورهء 14 ( ابراهيم ) آيهء 33 « يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ » ( 16 ) بنهادى : ننهادى SM