« ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ ، فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى » . « 1 » نيز ممكن بود كه غمخوارى كرد عاشقان را . گفت « غيرت قدم آن طالبان بحجاب بليّات از قدم محجوب گرداند » ، چون آيت « كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ » « 3 » برخواند ، زيرا كه حريف قدم جز قدم نيست ، و حريف آدم جز آدم نيست . ( 1175 ) مناجاة : اى نيكو گردانندهء فعل در آشنايان ! اى نيكوكار با طلاب مريدان ! اى سوز دلها از نوازش درد تو ! « 6 » اى نشاط جانها از بخشايش فضل تو ! جان گم‌شدگان عشق باش ، تا در مشهد عشق نميرند . بنماى وجه بقا ، تا مشتاقان دو كون را به هيچ نگيرند . 473 فصل ( فى شطح الحصرى أيضا ) ( 1176 ) حصرى در شطح گويد كه « در ميان شما كس هست كه گويد : اللّه ! اللّه او را از گفتن اللّه فنا كند ، تا « 13 » اللّه گويد اللّه . » ( 1177 ) قال : از غلبهء ذكر ، و اتّصاف ذاكر بذكر ، و از اتّصاف ذكر و ذاكر بمذكور قديم ، خبر داد . چون از ذكر ذاكر در مذكور فنا شد ، حقّ به زبان ذاكر « 16 » ذكر خود گويد . اين سرّ اتّحادست . نبينى كه غمگسار آشفتگان معرفت و دل‌افروز بيدلان محبّت - عليه السّلام - كه رمز اتّحاد ذكر و ذاكر و مذكور در آن

--> ( 1 ) ثُمَّ اجْتَباهُ . . : سورهء 20 ( طه ) آيهء 120 ( 3 ) كُلُّ مَنْ . . : سورهء 55 ( الرحمن ) آيهء 26 ( 6 ) درد تو M : درد نو S ( 13 ) تا : يا S با M ( 16 ) ذاكر : و ذاكر SM