بنعت كشف سرّ روح را بىكسب و رسم . 361 فصل ( فى المقام ) ( 1048 ) قال : « مقام » آن بود كه بنده را متهيّا شود ، مثل صبر و شكر . چون در آن تمام شود ، او را « صاحب مقام » گويند . وراى مقام مقام است « 5 » « وَ ما مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ » « 7 » . تمام اتّصاف بخلق حقّ در عين تلوين حقيقت مقام است . 362 فصل ( فى المكان ) ( 1049 ) قال : « مكان » اهل كمال را بود كه مسلّطاند بر احوال بنعت تمكين . مكان از مقام عالىترست ، زيرا كه توطّن حال « 13 » است در قلب ، و تربيت قلب در نور غيب بىتغيّر . صاحب مقام تغيّر نگيرد . اصل مكان شهود حقّ است در سرّ قلب بنعت تجلّى در همه اوقات . شعر مكانك من قلبى هو القلب كلّه * فليس لشىء « 17 » فيه غيرك موضع

--> ( 5 ) متهيا ( مهيا SM ) . . . مقام است SM : ما يتهيأ للعبد مثل سكونه فى الصبر و التوكل و الرضى فاذا تم حاله فيه فهو مقامه حتى ينقل منها الى مقام آخر A ( 7 ) وَ ما مِنَّا : سورهء 37 ( الصافات ) آيهء 164 ( 13 ) حال S : حالى M ( 17 ) لشىء A : بشىء SM