كه برو بياشفتند « 1 » اصل آدم . بقياس باطل « 3 » ( خيريّت ) خود را بديد . « أَبى وَ اسْتَكْبَرَ » « 2 » . گفت « خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ . » * « 4 » اگر گل آدم بشناختى ، خاك قدمش بخوردى ، ليكن از رؤيت اصطفائيّت ازليّت درافتاد در رؤيت لعنت ازليّت خويش « فاختلط أمره و ساء ظنّه » ، فقال « أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ » « 5 » و بقى فى الحجاب ، و تمرّغ فى التراب ، و لزم بالعتاب الى أبد الآباد . ( 1012 ) اين از شرط طاسين است كه او را گفتيم . و او را طاسين مشيّت است ، و صورت طاسين اينست : 349 فصل ( فى القطعة 1 من طاسين المشيئة ) ( 1013 ) « دايرهء اوّل مشيّت است ، ثانى حكمت ، ثالث قدرت ، رابع معلومات ازليّت . » قال « 14 » « ابليس گفت : اگر در دايرهء اوّل روم ، در دايرهء ثانى مبتلا شوم . و اگر در دايرهء ثانى حاصل شوم ، در دايرهء ثالث مبتلا شوم . و اگر از ثالثم منع كنند « 17 » ، برابع مبتلا شوم . فلا ولا ولا ! بمانم در لاء اوّل . لعنت كنندش « 18 » در لاء ثانى . بثالث اندازند او را . رابع چون باشد ازو ؟

--> ( 1 ) كه برو بياشفتند . . : الذى ألبس عليه معرفة آدم A ( 3 ) بقياس باطل . . : فرأى الخيرية فى نفسه بقياسه الباطل A ( 2 ) أَبى . . : سورهء 2 ( البقرة ) آيهء 32 ( 4 ) خَلَقْتَنِي . . : سورهء 7 ( الأعراف ) آيهء 11 ( 5 ) أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ : أيضا ، آيهء 11 ( 14 ) قال : + گفت SM ( 17 ) كنند : كند SM و ان منعت A ( 18 ) لعنت كنندش . . . باشد ازو SM : و لعنت الى الثانى فطرحت الى الثالث و أين منى الرابع ؟ A