298 فصل ( فى القطعة 21 من طاسين السّراج ) ( 859 ) « تبيانش ثابت كرد ، شانش بزرگ كرد ، ميدانش فراخ كرد ، كجاست راه بر دليل او ؟ » « 5 » ( 860 ) قال : ميم محمّد ملك نبوّتست ، هيچ‌كس به حليهء او از حقّ پيدا نشد . حاء او « 7 » حقّ حقّ است ، بر خلق هيچ حقّ نيست از آن حق‌ّتر . ميم ثانى محبّتش است ، او حبيب حقّ است ، خليل و كليم تابع اواند ، عيسى مبشّر اوست ، جبرئيل امين خادم اوست ، حقّ رفيق اوست . دال دوام تمكين اوست در قرب مشاهدهء حقّ « 10 » . در آن مقام هيچ‌كس بر جاى او نيست ، زيرا كه مقام محمودست ؛ مهتر بر آن خاصّ است ميان انبيا و سفره و رسل . آن مقام مشهد اتّصاف « 13 » است ، عين عيان « 14 » است ، بيان عيان است ، عيان بيانست ، وراى آياتست . عرش در عرش او محو است ، كون در ذرّهء او فناست . او صحو است در محلّ صحو ، صاحيست بعد از سكر ، سكر لطيف « 15 » در صحو تمكين است . عروس قدم شاهد اوست ، عين جمع مسكن اوست . برهان قرب طراوت اوست ، صفة وجد « 17 » محبّت اوست ، حقّ

--> ( 5 ) كجاست راه بر دليل او SM : فأين السبيل الى دليله A ( 7 ) حاء او : جاى او SM و حاؤه A ( 10 ) در قرب مشاهدهء حق SM : فى مشاهدة قرب القرب A ( 13 ) اتصاف M : انصاف S الاتصاف A ( 14 ) عين عيان S : عرش عيان M ( 15 ) سكر لطيف : سكرى لطيف SM سكر لطيف A ( 17 ) صفة وجد SM : صفاء الوجد A