جان جان از نيران شوق « 1 » افسان . نه دلى بكنه قدم رسد ، يا عقلى از بحر بقاش قطره‌اى چشد . ديدهء آشنا آن « 2 » آيينهء قدس تجلّى قدس اوست ، گلزار رخ دلبران بساتين انس اوست . آفاق معرفت بنعت معروف عارف اوست ، مطالع شموس ازل عاشق روى خوب « 4 » اوست . نه بحر وحدتش عارف را ساحلى ، نه اثقال اوقار هموم محبّان را محملى . فنا در فنا دأب راه روان ملكوت ، و بقا ( در ) بقا مآل دليران جبروت . ( 7 ) سپاس آن ازليى كه خردبخش است زيركان را . و بخشايشگر است عاجزان را . دل دايرهء نقطهء استواء قدم شد ، عرش و كرسى با كونين در سطوت ذىالجلاليش ابتداء عدم شد . كون و فساد دو لشكر صرف صرف فعل اوست . مبدأ و معاد ولايت ولايت مزاد اهل عالم قهر و لطف اوست . مركب عقل كلّ از عزّ ذاتش سست جولان شد . نفس كلّ در كمال برهانش تنگ ميدان شد . فهم و وهم با خيال از مكتب ملكوتش خط تزوير علم نويسند « 13 » . حسّ و قياس از درگاه افعالش دزدان شب هجر گيرند . جان جان با عقل عقل معراج و منهاج امر و نهى اوست . ( 8 ) چون ازين عللها « 16 » بگذرى آنچه وراى ادراك تست ، آن كنه عزّ ذات اوست . چشم عارفان از رؤيت ذات او مست گشت . جان محبّان از ديدن صفات او پست گشت . ( 9 ) سبحان الّذى ذاب فى سبحات جلاله اسرار الواصلين .

--> ( 1 ) شوق : سوق S ( 2 ) آشنا آن : اشيا آن S ( 4 ) عاشق روى خوب : روى خوب عاشق S ( 13 ) نويسند : نويسد S ( 16 ) عللها : جمع عربى بسياق فارسى جمع بسته شده .