قصد معصيت ، معصيت نباشد تا فعل به دو نپيوندد . و دليل برين آنست كى اگر كسى نيت معصيتى كند ، تا فعل « 1 » ازو در وجود نيايد ملك تعالى آن « 2 » بر او ننويسد . فان قيل « 3 » يوسف پيغامبر « 4 » بود و پيغامبران « 5 » معصوم باشند ، قصد معصيت بر ايشان « 6 » روا نباشد . چرا يوسف بزليخا قصد « 7 » كرد . جواب ما تقدم بعضه . و ديگر « 8 » آنست كى گروهى گفتند « 9 » : همّت به معصيت از صغاير است و صغاير بر ايشان روا باشد « 10 » تا ايشان را نيز محلّ خوف و رجا باشد ، و دليل بر اين قول آنست كى مصطفى گفت صلع « 11 » : « ما منّا الا من عصى او همّ الا يحيى بن زكريا . » گفت : هيچ كس از ما « 12 » نيست كى نه او معصيت كرد يا قصد زلت كرد ، الا يحيى بن زكريا ، كى هواى خود را مخالفت كرد ، و در همه حال فرمان حق را موافقت كرد . پس چون قصد به معصيت از صغاير است و پيغامبران « 13 » از صغاير معصوم نبودند « 14 » روا باشد كى يوسف را آن قصد باشد تا بدان او را از ملك تعالى ترس باشد . و لكن درست آنست كى هيچ چيز از صغاير و كبائر بر پيغامبران « 15 » روا نباشد . پس جواب درين قول آنست كى گوييم قصد « 16 » بزليخا در ابتداى حال « 17 » جوانى و طراوت بود و پيش از « 18 » رسالت بود . چون ملك تعالى « 19 » لواى نبوّت برافراخت او را از همه زلّتى معصوم داشت « 20 » . وى را قصد « 21 » چنان بود كى چون « 22 » زليخا با وى خلوت ساخت و او « 23 » را به خود نواخت . يوسف از آن اعراض كرد . زليخا گفت : يا يوسف از من چرا گريزى ؟ جاى خالى نيست و شراب صافى نيست و روى آراسته نيست و زلف پيراسته نيست ، و يا « 24 » مرا حسن و جمال نيست « 25 » و جمال مرا « 26 » كمال نيست و ترا شباب

--> ( 1 ) - بفعل ( 2 ) - ندارد ( 3 ) - و اگر گويند ( 4 ) - پيغمبر ( 5 ) - پيغمبران ( 6 ) - بر او ( 7 ) - + حرام ( 8 ) - « ما تقدم بعضه و ديگر » ندارد ( 9 ) - « گروهى گفتند » ندارد ( 10 ) - بود ( 11 ) - صلى اللّه عليه و سلم ( 12 ) - « از ما » ندارد ( 13 ) - پيغمبران ( 14 ) - نباشند ( 15 ) - پيغمبران ( 16 ) - + يوسف ( 17 ) - ندارد ( 18 ) - + پيغمبرى و ( 19 ) - + او را ( 20 ) - + و اين قصد ( 21 ) - « وى را قصد » ندارد ( 22 ) - ندارد ( 23 ) - يوسف ( 24 ) - « و يا » ندارد ( 25 ) - + مرا آيات ( 26 ) - « و جمال مرا » ندارد