مىشمارد . برخى ترجمهء اين رساله را به احمد بن قاسم اخسيكتى ملقّب به ذو الفضائل نسبت داده‌اند ( 19 ) ، لكن چه از لحاظ انتساب آن به سهروردى در نسخهء قديمى فاتح و چه از حيث سبك به نظر ما شكّى نيست كه رساله از سهروردى است . وانگهى چنان كه در فهرست شهرزورى كه قبلا ذكر شد آمده است ، شيخ اشراق اشارات و تنبيهات ابن سينا را ترجمه كرده و علاقهء خاصّى به آثار او داشته است مخصوصا آنچه مىتوان باقى ماندهء « حكمت مشرقيّهء » شيخ الرئيس دانست كه « رسالة الطير نيز » بدون شكّ قسمت مهمّى است از آن . « رسالة الطير » يك بار به نام ذو الفضائل اخسيكتى در « چهارده رسالهء » آقاى سبزوارى ، ص 152 - 162 ، بدون ذكر نسخهء خطّى كه از آن استفاده شده انتشار يافته است و يك بار نيز توسّط اشپيس ) Spies ( و ختاك ) Khatak ( در كتاب « سه رساله دربارهء تصوف » ) Three Treatises on Mysticism ، اشتوتگارت ، 1935 ) چاپ شد . اين كتاب متأسفانه به سرعت بسيار ناياب گرديد و به همين علّت رسائلى كه در آن جا به چاپ رسيد هيچ گاه آن چنان كه بايد مخصوصا در ايران شناخته نشد . متن چاپ شده مبتنى بر نسخهء فاتح شمارهء 5426 است . 5 - آواز پر جبرئيل : اين رسالهء معروف با گفتار خواجه ابو على فارمدى دربارهء اينكه كبود پوشان بعضى اصوات را آواز پر جبرئيل خوانند و بيشتر آنچه حواسّ مشاهده مىكند از آواز پر جبرئيل است آغاز شده و در دفاع از اين