مملكتش بگردانند و بر سر او نداى راندگان كنند . / a 165 / . اى درويش اين حديث هر كس نداند شنيد ، مصيبت زده‌اى بايد تا حديث مصيبت رسيده بتواند شنيد . اگر فرمان بودى خداوندان مصيبت را بگريستن طوفان نوح هرگز به سر نيامدى . نحن معاشر الانبياء لا نورث . از ما پيامبران زر و سيم ميراث نبرند آنچه ما راست هر كجا سوخته‌دلى است ، مصيبت زده‌اى است ، سر و پابرهنه‌اى است او بردارد . اگر سوخته دل فرزندان ما باشند ميراث بديشان دهيد ، و اگر اين سوخته دل بلال حبشى و سلمان فارسى و صهيب رومى باشند به ايشان دهيد . همه توانگريها كه در عالم است ، نه توانگرى دنيا مىگويم ، غاشيه‌دارى ذرّهء افلاس كنند و همه مطيعان و مقرّبان و روحانيان ركابدارى كنند يك ذرّه سوز مفلسى را كه بر جگر آب ندارد و در خانه نان ندارد دلى سوخته دارد و كارى ناساخته . باركش مىبايد بود در اين حديث ، جان در سر اين كار كنيد ، و تا جان در سر اين كار نكنيد و جان به چشمتان چيزى نيايد كه نه جان شما نخستين جانى بود كه در اين حديث فروريخت . يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا . جان هزار هزار مريد برداريم و چهار پارهء كفش عزيزان كنيم ، و براى معدهء زاغى خون صدّيقى بريزيم ، و اگر فضولى دم زند ، گوييم زاغ زاغ ما ، و صديق صديق ما ، يكى را داغ بعد برنهيم و يكى را در باغ قربت تخت محبّت مىنهيم . عبد الله بستى از كبار بود او را مالى عظيم بود ، چون اين حديث پديد آمد ، قباله‌ها داشت بر مردمان ، به مالهاى بسيار ، همه به ايشان باز داد ، آنگه انديشهء مكّه‌اش افتاد با پيرى تدبير كرد ، و مريد را پير در شرط است . چنين شنيدم كه پير بو على سياه چنين گفت كه اگر مرد را گرده‌اى بود ، بايد كه به نيم گرده پيرى بخرد 13 . و پير چنان بايد كه اگر مريد در روزى ده بار به خرابات شود او را باك نيايد كه بر پى بشود و بيرون آرد . در عهد بو تراب نخشبى جوانى بود با تمام سوز در رياضت ، بو تراب را آن جواب سخت نيكو آمد ، گفت : اى دريغا اگر تو بو يزيد را بديدى . جوان گفت : اينجا كه ماييم هزار بو يزيد راه نيابد . ديگر بار بو تراب همين كلمه باز گفت ، جوان گفت : هرآينه بو تراب در اين سرّى مىداند ، برخاستند و رفتند به بسطام رسيدند ، در وقت كه آن جوان گوشهء پوستين بو يزيد بديد از پاى بيفتاد و جان بداد . بو يزيد فراز آمد بو تراب را از حال آن جوان بپرسيد ، بو تراب