32 . - العلىّ الكبير قال اللّه تعالى : فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ . علوّ بارى - عزّ اسمه - نه از روى جهت است و كبرياى او - جلّ جلاله - نه از جهت جثّت است كه اين هر دو صفت و سمت مخلوقات است ، و ربّ الارباب به نزديك اولو الالباب از آن پاك است . كبريا و علوّ او - جلّ جلاله - اشارت به استحقاق اوصاف كمال است و تنزّه و تقدّس از نعوت نقص ، و تكبّر و تعالى او از مشابهت خليقت . پس علوّ او - جلّ جلاله - صفتى است نه جهتى . و حق آنكه علوّ و كبرياى او - جلّ جلاله - اعتقاد كرد ، آن است كه همه قدرها را در مقابلهء قدر او عدم بيند ، و همه جلالها را در عالم جلال او زوال بيند ، و همه كمالها را نقصان ، و همه دعويها را تاوان ؛ كه با كمال او كس را كمال مسلّم نيست ، و با جمال او كس را جمال مسلّم نيست . شعر الا كلّ شىء ما خلا اللّه باطل * و كلّ نعيم لا محالة زائل اگر عزّ مىطلبى ترا در آن نصيب نيست كه عزّ صفت خاصّ ماست و ذلّ صفت خاصّ تو . در بعضى از اخبار است : سبحان من لبس المجد و تكرّم به سبحان من تعطّف بالعزّ و قال به 1 . و اگر كبريا مىطلبى ترا در آن رنگ نيست كه كبريا سزاوار ماست و ذبول و ذلّت و خمول و قلّت سزاوار تست . اگر گرد عزّ گردى خاكسار مذلّتت كنم ، و گر كبريا طلب كنى در ورطهء هوانت افكنم ، و گر در خاك حضرت ما متواضع‌وار بگردى بر براق عزّ و