قتل ، اوّله خداع و آخره صداع ، اوّله قبول فى قبول و آخره ذبول فى دبول ، اوّله حياة و آخره وفاة ، اوّله تقريب و آخره لهيب ، اوّله كرامة و آخره غرامة ، اوّله خمار فى خمار و آخره نار فى نار . اى جوامرد ! گفتهء ايشان است : بلا در محبّت دربايد چون نمك در ديگ . هر آن صاحب جمالى كه بر عاشق خود دلال نكند داد جمال خود نداده است . به حقّ حق كه داد جمال آن است كه اگر فردا خطاب آيد كه در ما نگر ، تو گويى : انزّه 122 ذلك الجمال عن نظر مثلى . 44 / / a شعر اشتاقه فاذا بدا اطرقت من اجلاله * لا خيفة بل هيبة و صبابة لجماله و اصدّ عنه إذا دنا و اروم طيف خياله * فالموت فى اعراضه و العيش فى اقباله اى درويش ! اگر آدم را به دانهء گندم بنگرفتى ، نه جلال او را نقصانى بودى ، و اگر ديدار خود به موسى نمودى ، نه جمال او را زيانى بودى ، ليكن كمال جمال آن اقتضا مىكند كه هزار هزار عاشق به افغان و نفير بود و در سلسلهء قهر او اسير بود . شعر فدى الغزلان مقلته و جيده * و غصن البان قامته المديده كان سلاسل الاصداغ منه * شباك و القلوب بها مصيده فديوان الملاحة عنه يروى * و غمزة لحظة بيت القصيده اذا عشّاقه عرضوا عليه * عددت و كنت فى صدر الجريده آدم عاشق صادق بود و محبّ موافق بود 123 ، هر شربت زهر ناكامى و هر ضربت قهر كه به وى مىدادند نوش مىكرد . شعر ان كان سرّكم ما قال حاسدنا * فما لجرح اذا ارضاكم الم و به زفان حال مىگفت : اگر شربت زهر فرستى به جان استقبال كنم ، و اگر ضربت قهر زنى از ميان دل احتمال كنم . بيت ما را بِمَرَان اگر بسوزى شايد * ما را ز ميان ، رضاى تو مىبايد