علما را دشمن گيرد ، و هر كه كور شود ذكر را فراموش گرداند ، و هر كه غافل شود از راه راست بگردد ، و [ هر كه شك كند ] آرزوها وى را بفريبد ، پس حسرت و پشيمانى بر وى غالب شود ، و از خداى براى وى چيزى ظاهر شود كه نپنداشتى . پس آن چه ياد كرديم بيان بعضى آفت‌هاى غفلت است كه از تفكر مانع است ، و آن قدر بسنده است در توبه . و چون « صبر » ركنى است از اركان دوام توبه ، پس چاره نباشد از بيان صبر ، و ما آن را در كتابى فرد ياد كنيم . ان شاء اللّه تعالى . تم بالخير [ 74 ] .