و يا از وى چيزى نشنيده است . از دگر سوى ، عبد الغافر از اشخاصى نام مىبرد كه هم با ابو سعيد و هم با قشيرى مرتبط بوده و بمجلس اين هر دو حاضر مىشده‌اند مانند : ابو سعد عبد الرّحمن بن منصور ( 474 - 404 ) كه از مريدان ابو سعيد بود و از قشيرى نيز اصول طريقت را فرا مىگرفت و نيز ابو المظفّر موسى بن عمران بن محمّد بن اسماعيل انصارى ( 486 - 388 ) كه مصاحب و خادم اين هر دو بود و ابو الوفا ناصر بن ابى سعيد بن ابى الخير ( متوفّى در مهنه روز دوشنبه غرّهء رمضان 491 ) كه از قشيرى سماع حديث كرده است و از مجموع اين‌ها استفاده مىشود كه قشيرى از معتقدان ابو سعيد نبوده ولى ميان آن دو تن اختلاف و خصومتى هم وجود نداشته است . مسافرتهاى قشيرى قشيرى علاوه بر مسافرت در شهرهاى خراسان دو سفر ببغداد و يك سفر به مكّه كرده است . سفر نخستين بنصّ عبد الغافر در دو موضع از كتاب سياق و بنقل ابن خلّكان و سبكى به همراه ابو محمّد عبد اللّه بن يوسف جوينى ( متوفّى 438 ) و ابو بكر احمد بن الحسين بيهقى ( 458 - 384 ) از راه بغداد به مكّه بود و چون قشيرى و ابو محمّد جوينى درين سفر از ابو الحسين بن بشران و ابو الحسين بن الفضل سماع حديث كرده‌اند و وفات اين دو چنان كه گذشت به سال 415 اتّفاق افتاده پس سفر نخستين قشيرى ببغداد و مكّه قبل ازين تاريخ و ظاهرا در سال 412 كه مردم خراسان از بسته شدن راه مكّه و موقوف ماندن حجّ بمحمود غزنوى شكايت بردند و او قافله‌اى سنگين تجهيز كرد و خراسانيان بحجّ رفتند ، بايد صورت گرفته باشد ( ابن الاثير حوادث 412 ) سفر دوم بنصّ ابو بكر احمد بن على خطيب بغدادى ( متوفّى 463 ) در تاريخ بغداد و مطابق روايتى كه در مقدّمهء رسالهء قشيريّه ( نسخهء موزهء بغداد ) است در اوائل سال 448 بود زيرا در جمادى الاولى از همين سال رسالهء قشيريّه بر وى در بغداد قرائت شده است و سبب اين مسافرت تعصّبات مذهبى و مخالفت كرّاميان و معتزله با پيروان ابو الحسن علىّ بن اسماعيل اشعرى ( متوفّى 324 ) بود بتفصيل ذيل :