نيايد و برزش شريعت بىاظهار مقامات راست نيايد ، و ابو على ثقفى رح كويد العلم حيوة القلب من الجهل و نور العين من الظلمة علم زندكى دلست از مرك جهل و نور چشم يقين است از ظلمت كفر و هركه را علم معرفت نيست دلش بجهل مرده است و هركه را علم شريعت نيست دلش به نادانى بيمارست پس دل كفّار مرده باشد كى به خداوند تعالى جاهل‌اند و دل اهل غفلت بيمار كه به فرمانهاء وى جاهل‌اند ، ابو بكر ورّاق ترمذى كويد رح من اكتفى بالكلام من العلم دون الزهد تزندق و من اكتفى بالفقه دون الورع تفسّق هركه از علم توحيد به عبارت بسنده كند و از اضداد آن روى نكرداند زنديق شود و هركه بعلم شريعت و فقه بىورع بسنده كند فاسق كردد و مراد اندرين آنست كى بىمعاملت و مجاهدت تجريد توحيد جبر باشد و موحّد جبرى قول و قدرى فعل باشد تا روش وى اندر ميان جبر و قدر درست آيد و اين حقيقت آنست كى آن پير كفت رحمة اللّه عليه التوحيد دون الجبر و فوق القدر پس هركه بىمعاملت به عبارت آن بسنده كند زنديق شود و امّا فقه را شرط احتياط و تقوى باشد هركه برخص و تاويلات و تعلّق شبهات مشغول كردد و بدون مذهب بكرد مجتهدان كردد مر آسانى را زود باشد كى بفسق در افتد و اين جمله از غفلت پديدار آيد و نيكو كفتست شيخ المشايخ يحيى بن معاذ الرازى رح اجتنب صحبة ثلاثة اصناف من الناس العلماء الغافلين و الفقراء المداهنين و المتصوّفة الجاهلين امّا علماء غافل آنان باشند كه دنيا را قبلهء دل خود كردانيده باشند و از شرع