ماده تاريخها بدين‌گونه است : قطعهء نخست از معين الدين چشتى ، ( 633 ه ) : اين روضه كه با نيش شده فيض الست * مخدوم على راست كه با حق پيوست در هستى نيست شد و هستى يافت * زان سال وصالش افضل آمد از « هست » قطعهء دوم از جامى ( 898 ه ) : خانقاه على هجويرى * خاك جاروب از درش بردار طوطيا كن به ديدهء حق‌بين * تا شوى واقف بر اسرار ؟ چونكه سردار ملك معنى بود * سال وصلش برآيد از « سردار » قطعهء سوم از محمد اقبال لاهورى ( 1938 م ) سال بناى حرم مؤمنان * خواه ز جبريل ز هاتف مجو چشم « به مسجد اقصى فكن » * الذى باركه ، هم بخوان و نيز در آخر عبارت و بيتى كه بر لوحهء مزار ضبط است كلمات : « . . . سال وصال 465 ه » به چشم مىخورد . مزار هجويرى به قلم پروفسور عبد الرشيد : « مقبرهء هجويرى ، در بيرون دروازهء بهاتى لاهور قرار دارد ، در جانب شمال آرامگاه يك قبرستان ، يك حلقه چاه و يك باب حمام است . صحن جانب شرقى چاه رارانه ( - راجه ) چندكور ، همسر كهرك سينگه ، ساخت . اكبر شاه بناهايى بر آن افزود و اين بناها به همت مهاراجه رانجيت مرمت و تجديد ساختمان شد . وصل به رواق