مرحوم دكتر قاسم غنى كه در « تاريخ تصوف در اسلام » توجه فراوانى به مطالب كشف المحجوب داشته تاريخ فوت مؤلف آن را 470 مىداند . شادروان سعيد نفيسى ، در « سرچشمه تصوف » و « تاريخ نظم و نثر . . . » سال 464 و آقاى دكتر زرين‌كوب در « ارزش ميراث صوفيه » حدود 450 مرقوم داشته‌اند . هرمان اته عقيده دارد كه هجويرى از معاصران قشيرى است و در اينكه قشيرى به سال 465 درگذشته ، اختلافى نيست و از طرفى هجويرى در اواخر كشف المحجوب از وى با جملهء دعائى « رحمة الله عليه » ياد مىكند بنابراين بايد تاريخ مرگ هجويرى را بعد از 465 دانست . آقاى يحيى حبيبى در مجلهء دانشكده علوم شرقيهء لاهور ، نگارش كشف المحجوب و سال وفات هجويرى را بين سالهاى 481 و 500 ذكر كرده است . محقق روسى ، استاد ژوكوفسكى مصحح كشف المحجوب در مقدمهء ارزندهء خود بر كتاب ، از نبودن مآخذ و منابع دقيق و قابل اعتماد دربارهء شرح حال هجويرى متأسف است و تحقيق در اين مورد را ، مراجعه به « اطلاعات و اشارات شايان توجهى كه در تضاعيف كتب مختلف ( به ويژه كشف المحجوب ) » آمده است ، توصيه مىكند . با توجه به مطالب « تذكرهء على هجويرى » و استدلال هرمان اته و مجلهء هلال شمارهء 3 ، 1332 ، و سه قطعه شعرى كه به عنوان ماده تاريخ بر در و ديوار مزار هجويرى نقش شده است ، مىتوان گفت كه تاريخ وفات هجويرى ، سال 465 يا كمى بعد از آنست .