خود ابو حمدون قصّار نشر كردست و وى را اندر حقيقت ملامت لطائف بسيارست و از وى رحمة اللّه عليه * مىآيد كفت الملامة ترك السلامة ملامت دست به داشتن سلامت بود و چون كسى قصدا به ترك سلامت خود بكويد و مر بلاها را ميان اندر بندد و از مالوفات و * راحت جمله تبرّا كند مر اميد كشف جلال و طلب مال را تا بردّ خلق از خلق نوميد كردد و طبعش الفت خود ازيشان بكسلد هرچند ازيشان كسسته‌تر بود بحقّ بيوسته‌تر بود پس آنچ روى همه خلق عالم بدان بود و آن سلامتست مر اهل ملامت را پشت بدان بود تا هممشان خلاف هموم بود و همّتشان خلاف همم اندر اوصاف خود وجدانى باشند چنانك احمد بن فاتك روايت كرد از حسين منصور كى او را پرسيدند كه من الصوفىّ قال * وجدانى الذات و از ابو حمدون رحمه اللّه پرسيدند از ملامت كفت راه آن بر خلق دشوار است و منغلقست امّا طرفى بكويم رجاء المرجئيّة و خوف القدريّة ترس قدريان و رجاى مرجيان صفت ملامتى بود و اندر تحت اين رمزيست بدانك به هيچ‌چيز اين طبع از دركاه خداوند تعالى نفورتر از ان نكردد كى بجاه خلق و آدمى را آن مقدار پسنده باشد كه كسى * كويد نيكومرديست و او را بستايد وى جان و دل به دو دهد و از خداى تعالى به دو بازماند پس خايف پيوسته مىكوشد كه از محلّ خطر دور باشد و اندرين كوشش مر طالب را دو خطر باشد يكى خوف حجاب خلق و ديكر منع فعلى كه خلق بدان فعل وى به دو بزه‌كار كردند و زبان ملامت به دو دراز كنند نه روى آنك با جاه ايشان بيارامد و نه برك آنك