باليدن بر ديگران و افزون‌خواهى و خودنمايى بجويد ، خدا را چنان ديدار كند كه بر وى خشمگين باشد . ص 127 ، س 12 : ان الله تعالى اوحى . . . خدا به دنيا وحى كرد كه : خدمت كن به هركه مرا خدمت كند و به خدمت بگير هركه ترا خدمت كند . ص 127 ، س 18 : قل متاع الدنيا . . . بگو كالاى دنيا اندك است . ص 127 ، س 29 : الهى اجعلنى . . . خدايا ، مرا بهرهء كم‌پاداش‌ترين بندگان خود ساز ، خدا گويد : اى دنيا ، اى پست ! اى ناچيز ! ترا به دو نبخشم . ص 128 ، س 4 : لو كانت الدنيا . . . اگر دنيا نزد خدا به‌اندازهء بال پشه‌اى ارزيدى ، كافر را از آن يك شربت آب نبخشيدى . ص 128 ، س 18 : و توكل على . . . توكل بر خداى زنده‌اى كن كه هرگز نمىميرد . ص 129 ، س 5 : صدقت هذا خير . . . راست گفتى . اين بهتر از من است . از در خانه‌اش دور مشو و هم‌رأى او را رها مكن . ص 129 ، س 29 : قال كل بحاجة . . . گفت به‌اندازهء نياز و از ميان آن بخور . ص 130 ، س 15 : وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ . . . خود را نكشيد كه خدا بر شما مهربان است . . . خود را در نابودى نيفكنيد . ص 131 ، س 8 : اغز مع غير . . . جنگ بكن با همراهى غير قوم خود ، تا اخلاقت نيك شود . ص 131 ، س 12 : حبب الى من . . . سه چيز از دنياى شما دل مرا برده است : بوى خوش و زن ، ولى نور چشم من نماز است .